كى اين چنين كسى بايذ كى بصلاح نزديك باشذ و از فساد دور بوذ و اين حقيقت لطفست كى اصطلاح اماميّه است . و اگر كسى برين تقرير انكار كنذ و گويذ لازم نبوذ كى اين رئيس از فساد أصلا خالي بوذ بلك شايذ كى صلاحيّتش 1149 بيشتر باشذ و فساد اندك‌تر بوذ ، با اين چنين كس مكالمت و مباحثت نبايذ كرد ، زيرا كى هر كس كى در ميان مردم بوذه باشذ و عادة ايشان دانسته بوذ ، بضرورت دانذ كى قوام خلق و نظام دين و أمن رعيّت بل كى صلاح دين و دنيا مقرون بوذ بوجود رئيسى كى عالم بوذ در قضايا ، عاذل باشذ در احكام ، عارف بوذ بأمور ، بطشش 1150 شديد باشذ ، دلش قوى بوذ 1151 ، و نيز بضرورت دانذ كى از عدم رئيس تضييع حدود و إبطال حقوق و حصول هرج و مرج لازم آيذ تا بحدّى كى هيچكس بر نفس و اهل و مال ايمن 1152 نبوذ ، و هر كس كى حال وى اين بوذ شغل او در دين ( 138 ) باشذ ، و ما پيش ازين وجوب لطف بيان كرديم ، و چون وجود امام لطف بوذ و بوجود او رعيّت بر نفس و اهل و مال أمن باشذ ، بر وى واجب بوذ كى با مكلّف بر ابلغ وجوه و اقواى آن عمل كنذ ، و چون ندانذ كى از إلطاف كذام است كى فايده آن اعمّ 1153 است و نفع 1154 آن اكثر است از امام در تكليف واجب شذ كى تكليف از امام منفكّ 1155 نبوذ و الّا تكليف قبيح بوذ . اگر گويند : اينچ ياذ كردى امور دنياست و مصالح دنيوى بر مذهب صحيح واجب نبوذ و برينچ دعوى كردى واجب بوذ كى در هر شهري و دهى و حلّهء 1156 رئيسى باشذ كى موصوف بوذ باينچ ياذ كردى ، و هيچكس اين نگويذ ، و لازم شوذ كى مكلف با وجود رئيسى چنين كى او را وصف كردى ملجأ 1157 بوذ بفعل واجب و ترك قبيح ، زيرا كى حصول اين جمله كى ذكر كردى بوجود سلطان عصر ممكن بوذ و چون چنين بوذ بوجود امام معصوم چه حاجت باشذ ؟ ، گوييم : ما پيش ازين بيان كرديم كى عاقل بضرورت دانذ كى كثرة صلاح و قلّت فساد ( 139 ) در كذام رئيس موجود است و هر كس كى دعوى كنذ 1158 كى كثرة صلاح و قلّة فساد نه از امور دين است ، او معرفت دين ندارذ ، زيرا كى خذاى - تعالى - بندگانرا باقامت عدل و احياء ملّت و ادامت صلاح و طاعت و اماتت جور و فساد امر فرموذه باشذ ، و اين جمله بوجود امام حاصل بوذ و بعدم امام مرتفع باشذ . پس روشن شذ كى وجود امام أعظم مصالح و اعم الطافست ؛ پس اگر مصلحتي از امور دنيا بوجود امام تعلّق يابذ ، آن تبع امور دين بوذ .