أبو المكارم محمود بن أبي المكارم حسنى واعظ

42

دقائق التأويل و حقائق التنزيل ( فارسى )

بدرستى آنانك كافر شذند به قرآن « وَ يَقْتُلُونَ النَّبِيِّينَ بِغَيْرِ حَقٍّ » و دين آنها مىگيرند كى ( 76 ) پيغمبرانرا كشته باشند ، و بلفظ مستقبل از آن جهت 824 گفت كى بر آن مداومت 824 نموذند . « وَ يَقْتُلُونَ الَّذِينَ يَأْمُرُونَ بِالْقِسْطِ مِنَ النَّاسِ » 825 و بكشند آنانرا كى بعدل امر مىكنند از مردم ، يعنى : غير از أنبياء و مراد ازين أوصياء انبيااند . « فَبَشِّرْهُمْ » بشارت ده - اى محمّد ! - ايشانرا به عذاب اليم . گفته‌اند : بشارت بطريق استهزاست ؛ و گفته‌اند : از آن جهت بشارة مىفرمايذ كى اثر آن در بشرهء ايشان ظاهر شوذ . و از رسول - صلّى اللّه عليه و آله - روايت كرده‌اند 826 كى بنى إسرائيل در اوّل روزى از روزها چهل و سه پيغمبر بكشتند و آن در يك ساعت بوذ ، بعد ازيشان صذ و دوازده مرد از بنى إسرائيل برخاستند و ايشان عبّاد قوم بوذند و امر معروف و نهى منكر كردند ، در آخر روز 827 ايشانرا همه بكشتند ، و آن همين روز بوذ . مصنّف كتاب گويذ : اين آيت دليل است بر آنك هر كس كى با امير المؤمنين و يازده فرزند او مخالفت كرد و قصد هلاك ايشان كرد ، كافر بوذند 828 ، و مقوّى 829 اين معنى قرآنست . « أُولئِكَ الَّذِينَ حَبِطَتْ أَعْمالُهُمْ فِي الدُّنْيا ( 77 ) وَ الْآخِرَةِ » لعنت ازيشان دفع نكنند و از مدح و ثنا 830 در دنيا محروم گشتند و بران فعل كى ازيشان 831 ظاهر شذ مستحقّ عذاب و عقاب آخرت شذند « وَ ما لَهُمْ مِنْ ناصِرِينَ » و روز قيامت هيچ دفع كنندهء نبوذ كى عذاب و عقاب خذاى - تعالى - ازيشان دفع و منع كنذ ؛ و اين دليل است كى ايشان جاويذ در دوزخ باشند . مصنّف كتاب گويذ : امّت متّفق‌اند بر آنك امير المؤمنين و يازده امام بعد از وى آمران معروف و ناهيان منكر بوذند ، و خذاى - تعالى - آمران معروف و ناهيان منكر بنى إسرائيل را كى بعد از أنبياء آن زمان بوذند و ايشانرا كشتند - چنانك پيش ازين بيان كرديم - كافر مىخوانذ و جاويذ در دوزخ مىمانند ، و امير المؤمنين و فرزندان يازده‌گانهء او بهتر از أوصياء آن انبيا اند . لازم شذ كى مخالفان ايشان 832 و قاتلان ايشان همچنين جاويذ در دوزخ باشند . قوله - تعالى - : [ سوره آل‌عمران ( 3 ) : آيات 23 تا 24 ] أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ أُوتُوا نَصِيباً مِنَ الْكِتابِ يُدْعَوْنَ إِلى كِتابِ اللَّهِ لِيَحْكُمَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ يَتَوَلَّى فَرِيقٌ مِنْهُمْ وَ هُمْ مُعْرِضُونَ ( 23 ) ذلِكَ بِأَنَّهُمْ قالُوا لَنْ تَمَسَّنَا النَّارُ إِلاَّ أَيَّاماً مَعْدُوداتٍ وَ غَرَّهُمْ فِي دِينِهِمْ ما كانُوا يَفْتَرُونَ ( 24 )