اى آنانك ايمان آورديذ ! بايذ كى آنچ در راه خذاى - تعالى - نفقه مىكنيذ از وجهى حلال بوذ كى شما كسب كنيذ ؛ و از رسول - صلّى اللّه عليه و آله - نقل كرده‌اند كى 647 : حلال آنست كى مرد بدست خوذ كسب كنذ و هر سعى كى مبرور بوذ ؛ و گفته‌اند : مراد از « طيّب » درين موضع نيكو است و از « خبيث » مراد بذ است . حسن گويذ : مراد ازين « انفاق » زكات است ؛ و گفته‌اند : صدقه تطوّع است . عبد اللّه عباس گويذ : مراد زكات است و خمس . « وَ مِمَّا أَخْرَجْنا لَكُمْ مِنَ الْأَرْضِ » يعنى : از آنچ ما براء شما از زمين بيرون آورديم ، از زرع و نبات و أشجار ، كى دران عشر واجب است ؛ و محتمل است كى معدنها نيز داخل بوذ . « وَ لا تَيَمَّمُوا الْخَبِيثَ مِنْهُ » و دران وقت كى صدقه مىدهيذ قصد مكنيذ كى آنچ بذست از مال ، آن صرف كنيذ « تُنْفِقُونَ » اى : ذلك الخبيث . « وَ لَسْتُمْ ( 48 ) بِآخِذِيهِ . . . . . . شما را حقّى از كسى ستذنى 648 . . . . . . . . . . . . . . شما نيز در أداء حقّ من - كى خذاوندم 649 - چيزى بذ بدرويشان 650 و مستحقّان مدهيذ « إِلَّا أَنْ تُغْمِضُوا فِيهِ » الّا بمساهلة 651 و مسامحه ؛ و گفته‌اند : الا آنك شرم داشتن شما را از ردّ آن منع كنذ . ابن عباس گويذ : الّا چيزى كى در بهاء بعضى از آن چيزى خلط كرده باشيذ ؛ و گفته‌اند : « في » در « منه » عايد است با خبيث ، اى : من الخبيث تنفقون و لستم بآخذيه ، يعنى صدقه از بذ مىدهيذ كى شما ستاننده نيستيذ مثل آن را . « وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ غَنِيٌّ » و بدانيذ كى خذاى - تعالى - توانگرست از صدقات شما 652 « حَمِيدٌ » مستحق حمد و ثناست بآنچ او را بپرستيذ ؛ و گفته‌اند : « حميد » محمود است يعنى بغايت ستوذه . براء 653 عازب گويذ : اين آيت در شأن أنصار منزل شذ ، و آن چنان بوذ كى چون وقت بريذن خرما بوذى و خارك 654 ، بعضى كى حقّ عشر 655 بوذى به مسجد رسول آوردندى و آن را بر حبلى معلّق ميان دو استون 656 در آويختندى تا فقراء مهاجر تناول كردندى . كسان بوذندى كى ( 49 ) . . . بياوردندى 657 و در ميان نهاذندى . . . . . . . . . ازيشان جايز و قبول است . اين آيت در شأن آنانك اين فعل ايشان بوذ منزل شذ .