« قالُوا رَبَّنا أَفْرِغْ عَلَيْنا » گفتند : اى خذاوند و پروردگار ما ! فروريز بر ما ؛ و « الافراغ » صبّ الماء الكثير ، يعنى : « إفراغ » فرو ريختن آب بسيار بوذ ، و « الفرغ » مصبّ الماء من الدّلو ، يعنى : فرو ريختن آب از دلو ؛ و معنى آيت آنست كى خذاوندا ! 484 جرأة و دليرى در دل ما انداز و فزع 485 در دل ايشان نه . « صَبْراً » يعنى حبس نفس در قتال « وَ ثَبِّتْ أَقْدامَنا » يعنى : دلهاى ما را قوّة و شجاعت 486 كرامت كن تا از مواطن 487 قتال منهزم 488 نشويم « وَ انْصُرْنا عَلَى الْقَوْمِ الْكافِرِينَ » يارى ده ما را بظفر يافتن بر كافران « فَهَزَمُوهُمْ » خذاى - تعالى - دعاء ايشان أجابت فرمود و ظنّ ايشان محقّق گردانيذ . طالوت و مؤمنان كى با وى 489 بوذند جالوت و لشكر او را هزيمت كردند 490 و بشكستند 491 ؛ و هزم الشيء كسره 492 . « بِإِذْنِ اللَّهِ » بأمر خذاى - تعالى - ، زيرا كى قتال بفرمان - خذاى تعالى - بوذ ؛ و گفته‌اند : « بِإِذْنِ اللَّهِ » اى بالطافه . « وَ قَتَلَ داوُدُ جالُوتَ » و داود پيغمبر 493 ( 32 ) جالوت را بكشت ؛ و داود - عليه السّلم در لشكر طالوت بوذ 493 ؛ و در بعضى تفسير نقل كرده‌اند 494 كى آن پيغمبر كى طالوت را به آن حرب فرستاذه بوذ زرهى بطالوت داذه بوذ و او را گفته 495 كى از لشكر تو هر كس كى اين زره در پوشذ 496 و از قدّ او هيچ زيادة و نقصان نبوذ ، كشندهء جالوت او باشذ . طالوت همه لشكر را به آن زره امتحان كرد . بر قدّ هيچكس درست نيامذ الّا 497 بر قدّ داود 498 ؛ و گفته‌اند : داود بر 499 سنگى گذر كرد آن سنگ آواز داذ 500 بزبانى فصيح و گفت : اى داود ! مرا برگير و نگاه دار كى ترا به كار آيم كى من آن سنگم [ كى ] موسى - عليه السّلم 501 دشمن را به من كشت . داود آن سنگ برگرفت و آن را رعايت كرد 502 . پارهء راه ديگر برفت . سنگى ديگر آواز داذ كى : اى داود ! مرا برگير كى ترا به كار آيم كى من آن سنگم كى هرون - عليه السّلم 503 دشمن به من هلاك كرد . داود آن سنگ برداشت 504 . پارهء پيشتر 505 رفت . سنگى ديگر ندا كرد كى : اى داود ! مرا برگير كى ترا به من كارى برآيذ 506 ، و من آن سنگم كى داود جالوت به آن بكشذ . داود آن سنگ برگرفت . بعد از آن سنگهاى سه‌گانه 507 يگانه 508 شذ . در وقت قتال 509 داود آن سنگ بينداخت 509 ؛ بر جالوت آمذ 510 . جالوت هلاك شذ . « وَ آتاهُ اللَّهُ الْمُلْكَ وَ الْحِكْمَةَ » ( 33 ) خذاى - تعالى - 511 داود را نبوّت و حكمت كرامت فرموذ ، يعنى : مملكت 512 و نبوّت او را جمع كرد . قفال گويذ : ملك طالوت و نبوت آن نبى