. رعد : الرَّعْد : غرّش و صداى ابرها . روايت شده - رعد « 1 » - فرشته‌اى است كه ابرها را مىراند . مىگويند : رَعَدَتِ السّماءُ و بَرَقَتْ و أَرْعَدَتْ و أَبْرَقَتْ - و نيز رعد و برق كنايه از ترساندن است . صَلَفٌ تَحْتَ رَاعِدَة : لاف و گزافى در لواى سر و صداى زياد و در بارهء كسى به كار مىرود كه مىگويد و تحقيق نمىكند . رِعْدِيد : ترسوى لرزان و مضطرب . أُرْعِدَتْ فَرَائِصُهُ خَوْفاً : بند بندش از ترس مىلرزيد . رعى : الرَّعْي : در اصل نگهداشتن حيوان است يا با غذايى كه جانش را حفظ كند يا با دور كردن دشمن از او . مىگويند : رَعَيْتُهُ : حفظش كردم . أَرْعَيْتُهُ : گذاشتم تا بچرد و چراندمش . الرِّعْى : علف و خوراك حيوان . مَرْعَى : چراگاه . خداى تعالى گويد : ( كُلُوا وَ ارْعَوْا أَنْعامَكُمْ - 54 / طه ) .

--> ( 1 ) بديهى است سراسر جهان ، پهنه كارگزاران الهى است كه مجريان نواميس و قوانين خلل ناپذير آفرينش‌اند و تمام عرصهء گيتى حتّى به اندازهء يك اتم خالى از اين حقيقت نيست و به گفتهء آن دانشمند علوم تجربى : در عالم خلاء وجود ندارد . بنابراين فرشتگان همان كارگزاران الهىاند هر چند كه از ديدهء محدود و ناقص ما پوشيده باشند چنان كه در جو زمين و هر متر مكعّب از هوا شايد ميليونها موجود جاندار وجود دارد كه جز با چشم مسلّح ديده نمىشوند ، ديدن كارگزاران الهى نيز با ديد دل دريافته مىشوند و باور داشتن بوجود آنها همان ايمان به غيب است يعنى ايمان به حقايقى كه توان ديد محدود ما ياراى ديدن آنها را نداشته باشد ، مثل روح كه مورد قبول تمام علماء الهى و غير الهى است - و از آثار آن شناخته مىشود .