حكم مىنمايد . آيه : ( قالَ الَّذِينَ حَقَّ عَلَيْهِمُ الْقَوْلُ رَبَّنا هؤُلاءِ الَّذِينَ أَغْوَيْنا - 63 / قصص ) ( كسانى كه عذاب و سخن حقّ عليه آنها باشد گويند پروردگارا آنها هستند كه ما را گمراه كردند ) . در آيه اخير عبارت ( أَغْوَيْناهُمْ كَما غَوَيْنا - 63 / قصص ) يعنى به جهالت و گمراهى افكنديمشان همانگونه كه گمراه‌مان كردند و ما به پيشگاه تو از آنها اعلام برائت و بيزارى مىنمائيم ، ما نهايت كارى را كه انجام داديم و در وسع هر انسانى هست اين است كه نسبت به دوستش انجام مىدهد زيرا حقّ انسان اين است كه براى دوستش چيزى را بخواهد كه او براى اين مىخواهد . سپس مىگويد ما هر چه داشتيم در راهشان فدا كرديم و آنها را اسوه و الگوى نفس خويش قرار داديم و بر اين معنى است : آيات : ( فَأَغْوَيْناكُمْ - 32 / صافات ) ( إِنَّا كُنَّا غاوِينَ - 32 / صافات ) ( فَبِما أَغْوَيْتَنِي - 16 / اعراف ) ( لَأُزَيِّنَنَّ لَهُمْ فِي الْأَرْضِ وَ لَأُغْوِيَنَّهُمْ - 39 / حجر ) و سپاس بيكران خدائى را كه توفيقم داد تا جلد دوّم كتاب مفردات قرآن راغب اصفهانى را كه خدايش رضوان عطا كند ، تا آخر حرف ( غ ) با تحقيق و بررسى در حدود توان به پايان برسانم ، و از رحمتش اميد به پايان رساندن جلد سوّم را دارم ، تا توشه‌اى براى جهان باقى باشد . پايان جلد دوّم 3 / 5 / 1361 ه . ش .