و از ابليس گفت : ( أَسْتَكْبَرْتَ أَمْ كُنْتَ مِنَ الْعالِينَ - 75 / ص ) « 1 » و در آيات : ( لا يُرِيدُونَ عُلُوًّا فِي الْأَرْضِ - 83 / قصص ) « 2 » ( وَ لَعَلا بَعْضُهُمْ عَلى بَعْضٍ - 91 / مؤمنون ) ( لَتَعْلُنَّ عُلُوًّا كَبِيراً - 4 / اسراء ) ( وَ اسْتَيْقَنَتْها أَنْفُسُهُمْ ظُلْماً وَ عُلُوًّا - 14 / نمل ) ( آيات فوق از واژه - عَلَا - يَعْلُو است و با صفات استكبار و ظلم مترادف و به صورت مذمّت ياد شده است ) . و أمّا عَلِيّ - همان بلند مرتبه و رفيع القدر است از - عَليَ ، يَعْلَى « 3 » . و هر گاه خداى تعالى با اين واژه توصيف شود ، مثل آيات : ( هُوَ الْعَلِيُّ الْكَبِيرُ - 62 / حجّ ) « 4 » ( إِنَّ اللَّهَ كانَ عَلِيًّا كَبِيراً - 34 / نساء )

--> ( 1 ) بزرگى كردى يا از برترين خويان هستى . ( 2 ) تمام آيه چنين است : ( تِلْكَ الدَّارُ الْآخِرَةُ نَجْعَلُها لِلَّذِينَ لا يُرِيدُونَ عُلُوًّا فِي الْأَرْضِ وَ لا فَساداً - 83 / قصص ) آن جهان باز پسين و دار آخرت را براى كسانى كه در زمين استكبار و بزرگى نمىورزند و فساد نمىكنند قرار داديم . ( 3 ) ( ع ، ل ) و حرف معتل خواه واوى باشد مثل - علا ، يعلو - و خواه يائى مثل - على يعلى - هر دو يك ريشه‌اند و دلالت بر - سموّ و ارتفاع - دارد . خليل بن احمد مىگويد : اصل بناى واژه - علوّ است امّا - علاء - رفعت است و - علوّ - عظمت و تكبّر . علا الملك فى الارض آن ملك در زمين تكبّر و گردانفرازى كرد . علا يعلو : در مورد تكبر و بلندى و على يعلى - در مورد شرف و رفعت است . معلّاة : كسب شرف و بزرگى جمعش معالى است . فلان من عليه النّاس : او از اهل شرف است علا الفرس : سوار بر اسب شد . اعلى عن الفرس : از اسب به زير آمد . عالية تهامة و منسوب به آن را - عالى - گويند . عليه : اطاق و اشكوبه . ابو زيد مىگويد : جئت من عليك : اى من عندك يعنى از نزد تو آمدم . عليان صداى بلند . علوان الكتاب و عنوان الكتاب : هر دو صحيح است هر چند كه از اصطلاحات مولّدين يا نوخاستگان بعد از قرنهاى دوّم و سوّم است ، عنوان از ( عن ) و علوان - از ( علو ) است و خليل مىگويد : على بر وزن فعيل و نسبت به آن را - علوى گويند . ما انت الاعلى على و اروع : يعنى تو در فراخى و شكوه زندگى هستى . ( محكم - مقائيس - لسان العرب تهذيب اللّغه - صبح - المصباح المنير ) . ( 4 ) با كمال تأسّف قرنهاست كه قاريان قرآن در كشورهاى مختلف پس از قرائتى از قرآن عبارت ( صدق اللّه العلّى العظيم ) كه همان نصّ قرآن است ( و العلى العظيم ) دو صفت شكوهمند اللّه است و پس از ( اللّه ) بيان مىشود ، مىبينيم قاريانى مشهور در بعضى از كشورها واژه - على - را به تصوّر اينكه اسم على ( ع ) است نمىگويند و به گفتن ( صدق اللّه العظيم ) كه عبارتى ناقص و نارساست و خداى را تنها با واژه - عظيم - ذكر مىكنند ختم مىكنند . و امروز جاى آن دارد كه قاريان سراسر كشورهاى اسلامى اين نقيصه را .