در برگرفته است . مَرْحَباً و أَهْلًا : به مكان فراخ و راحتى رسيده‌اى . خداى تعالى گويد : ( لا مَرْحَباً بِهِمْ إِنَّهُمْ صالُوا النَّارِ - 59 / ص ) . ( آسايش و فراخ برايشان مباد كه بسوى آتش روانند ) ( قالُوا بَلْ أَنْتُمْ لا مَرْحَباً بِكُمْ - 60 / ص ) ( گفته‌اند فراخى و آسايششان مباد ) . رحق : ( نوشيد ) . خداى تعالى گويد : ( يُسْقَوْنَ مِنْ رَحِيقٍ مَخْتُومٍ - 25 / مطفّفين ) . ( ابرار و نيكان از نوشيدنى نانوشيده و مُهر شده‌اى نوشيده مىشوند كه آغاز و پايانش مشك آميز و پاكيزه است و در نوشيدنى بهشتى ( لا فِيها غَوْلٌ وَ لا هُمْ عَنْها يُنْزَفُونَ - 46 / صافّات ) نه پليدى در آن هست و نه مستى ) : خمر بى زيان بهشتى . رحل : الرَّحْل : آنچه را كه براى حمل بار و سوار شدن ، بر شتر مىنهند ، كه گاهى اين واژه يعنى رحل - به خود شتر و گاهى بر محموله او در محلّ فرود تعبير مىشود جمع آن - رِحَال - است . آيهء : ( وَ قالَ لِفِتْيانِهِ اجْعَلُوا بِضاعَتَهُمْ فِي رِحالِهِمْ - 62 / يوسف ) . رِحْلة : كوچ كردن ، خداى گويد : ( رِحْلَةَ الشِّتاءِ وَ الصَّيْفِ - 2 / قريش ) ( اشاره به ييلاق و قشلاق كردن قريش است ) . أَرْحَلْتُ البعيرَ : بار بر شتر نهادم . أَرْحَلَ البعيرُ : آن شتر چاق و فربه شد ، بطوريكه گويى رحلى ، يا بارى بر كوهانش دارد . رَحَلْتُه : شبانه او را از جايش دور كردم و به سفر بردم . رَاحِلة : شترى كه براى كوچ كردن مناسب است . رَاحَلَهُ : در سفر او را يارى كرد .