الصَّلِيب : اصلش چوبى است كه در آن دار مىزنند و مىآويزند و نيز صليبى كه نصارى به آن تقرّب مىجويند و به شكل چوبى كه مىپندارند عيسى عليه السلام بر آن آويخته شده . ثوبٌ مُصَلَّب : لباسى كه علامتهاى صليب بر آن است . الصَّالِب : تبى كه گوئى پشت را از شدّت درد مىشكند يا تبى كه مغز استخوان آدم را خارج مىكند ( از شدّت درد انسان استخوان را پوك تصوّر مىكند ) . صَلَّبْتُ السّنانَ : سر نيزه را تيز كردم . صُلْبِيَّة : سنگ سمباده و تيز كن . صلح : الصَّلَاح نقطهء مقابل فساد و تباهى است و بيشتر كاربردشان در افعال و كارهاست . در قرآن واژه - صَلَاح - گاهى در مقابل فساد و زمانى در مقابل زشتى و بدى آمده است . در آيات : ( خَلَطُوا عَمَلًا صالِحاً وَ آخَرَ سَيِّئاً - 102 / توبه ) ( عمل صالح در برابر عمل ناصالح قرار گرفته يعنى آنها را با هم درآميختند ) . ( وَ لا تُفْسِدُوا فِي الْأَرْضِ بَعْدَ إِصْلاحِها - 56 / اعراف ) ( وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ - 82 / بقره ) . صُلْح - در موارد زيادى مخصوص از بين رفتن نفرت و كينه از ميان مردم است . گفته مىشود - اصْطَلَحُوا و تَصَالَحُوا : صلح كردند و كينه‌شان از ميان رفت . در آيات : ( أَنْ يُصْلِحا بَيْنَهُما صُلْحاً - 128 / نساء ) ( وَ الصُّلْحُ خَيْرٌ - 128 / نساء ) ( وَ إِنْ تُصْلِحُوا وَ تَتَّقُوا - 129 / نساء ) ( فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُما - 9 / حجرات ) ( فَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ - 10 / حجرات )