زلف : الزُّلْفَة : مقام و منزلت و بهره‌مندى . در آيه : ( فَلَمَّا رَأَوْهُ زُلْفَةً - 27 / الملك ) گفته‌اند معنايش ، يعنى : همين كه مقام مؤمنين را مىبينند كه از عذاب محرومند و عذاب به آنها نمىرسد . ( در دو آيهء قبل از آيه فوق مىگويد : كفّار مىگويند كه اگر راستگو هستيد اين وعده عذاب كى مىرسد . بگو علم آن نزد خداست و من بيم دهنده‌اى روشنم و چون عذاب را نزديك بينند كه به مؤمنين نمىرسد ، چهره‌هاى كفّار از ترس درهم مىرود و به آنها گفته مىشود اين همان است كه مىخواستيد ) . و نيز گفته‌اند استعمال واژه - زُلْفَةً - در مقام عذاب مثل به كار بردن واژه - بشارة - و الفاظى مانند آنهاست . زُلَف : ساعاتى و مواقعى از شب ، در آيه : ( وَ زُلَفاً مِنَ اللَّيْلِ - 114 / هود ) . ( در حديثى از حضرت باقر ( ع ) است كه : ( وَ زُلَفاً مِنَ اللَّيْلِ ) در آيه : نماز عشا است . مجمع البحرين 5 / 67 ) . شاعر گويد : طَيَّ اللَّيَّالِي زُلَفاً فَزُلَفاً « 1 » * . . . يعنى : گذراندن و طىّ كردن اوقات پياپى شب‌ها به تدريج . الزُّلْفَى : منزلت و بهره‌مندى . خداى تعالى گويد : ( إِلَّا لِيُقَرِّبُونا إِلَى اللَّهِ زُلْفى - 3 / زمر ) . ( معنى تمام آيه اين است : كسانى كه غير از خدا ، دوستان و اوليائى اتّخاذ كرده‌اند . مىگويند عبادتشان نمىكنيم مگر براى اينكه ما را به خدا نزديك كنند ولى خداى

--> ( 1 ) رجزى است از عجاج - كه در وصف مسافرت شبانه مىگويد : ناج طواه اللّيل ممّا و جفا * طىّ اللّيالى زلفا فزلفا سماوة الهلال حتّى احقوقفا يعنى آن شتر در حالت بىتابى با طپش در رفتن گذرانيده و نجات دهنده سوار است و شب را همانند ماه بدر كه بتدريج و در طول شب‌ها مىرسد او هم ساعات شب را در هم مىنوردد و كم مىكند .