رضوان از طرف اصحاب شجره قصّه‌ايست مهمّ و كارى است بزرگ كه در هيچ‌وقت از اوقات عهد اسلام و در زمان رسالت مانند آن نرفت . و آن را به اين سبب بيعت رضوان خواندند كه خداوند خلعت رضاى خود نثار آن گروهى از مؤمنان كرد كه در زير آن درخت ( در حديبيه بيرون مكّه ) عهد بيعت با رسول خدا گرفتند ، و به عشق جان و صدق دل و عهد تن بيعت كردند ، آنگاه از جانب خداوند به فرشتگان مقرّب فرمان آمد كه اى مقرّبان افلاك به اين جمع ياران نگاه كنيد كه از بهر اعزاز دين اسلام و اعلاى كلمه حق مىكوشند و مال بذل و دل فدا و تن رها مىكنند و آنان هنگام جنگ ، روى عزيز را نشانهء تير كرده و سينهء خويش را به نور اسلام سپر ساخته و گويند : شراب از خون و جام از كاسهء سر * بجاى بانگِ رود ، آواز اسبان بجاى دستهء گل ، دستهء تيغ ! * بجاى قُرطه بر تن ، دِرع و خَفتان « 1 » هرچند كه آنان درويشان و دل‌ريشانند ، ليكن در جريدهء فضل من مقدّم ايشانند ، اى مقرّبان درگاه و اى فرشتگان بارگاه ، گواه باشيد كه من از آنان خشنودم و در رستاخيز هريك از ايشان را در امّت محمد چندان شفاعت دهم كه از من خشنود گردند ، و هر مؤمنى كه آن عهد و بيعت بشنود و به دل با آنان موافق باشد من او را خلعت دهم . اى جوان‌مرد ، شوق باطن رسول خدا و مهر دل او بود كه به نيابت تو بداشت ! سوره 48 آيه 27 27 - لَقَدْ صَدَقَ اللَّهُ رَسُولَهُ الرُّؤْيا . آيه . رسول خدا ، پيش از آنكه به حديبيه برود خواب ديد كه او را گويند : شهر مكّه بر تو گشوده خواهد شد ، ليكن وقت آن در خواب معين نكردند ، رسول خدا ، خواب را با ياران گفت و همگى شاد شدند و گمان بردند كه همان سال به مكّه روند ، پس چون جنگ حديبيه به صلح خاتمه يافت و حضرت حاضر بر برگشتن به مدينه و انجام حج طبق پيمان به سال بعد شد ، ياران به هم گفتند : رسول خدا ما را وعدهء طواف خانه خدا داد ، حال چگونه عمره نكرده برگرديم ، عمر عرض كرد اى رسول خدا ، نه شما ما را وعدهء طواف كعبه دادى ؟ حضرت فرمود بلى ، ولى سال آن نگفتم ، و بدانيد كه شما به زودى به خانه كعبه مىرويد و طواف مىكنيد ! اين بود كه اين آيت رسيد كه : . . . لَتَدْخُلُنَّ الْمَسْجِدَ الْحَرامَ إِنْ شاءَ اللَّهُ آمِنِينَ . آيه . آنگاه حضرت به ياران فرمود : شما به حكم آن خواب ناچار به مسجد حرام بىترس از دشمنان و با ايمنى دررويد و آنجا را طواف كنيد ، درحالىكه سر را تراشيده يا موها را كوتاه كرده‌ايد . سوره 48 آيه 28 28 - هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدى وَ دِينِ الْحَقِّ . آيه . در قرآن چهارهزار جاى به تصريح و يا تعريض و با تشريف نام مصطفى ذكر شده و اين آيت اشاره به آغاز بعثت او و تحقّق نبوّت و رسالت او و مبدا وحى پاك به او از سوى خداوند است . آغاز وحى : در خبر است كه آغاز وحى كه به رسول خدا آشكار شد اندر خواب بود ، و آن شش ماه پيش از ظهور وحى در بيدارى بود ! و راز اين كار آن بود كه تا روح پاك وى از تاريكى طبيعت به روشنائى نبوّت برسد و سخنان الهى را به افاضت جود حق تلقّى كند و تا به لطيفه‌هاى مشاهدت مهذّب و مقرّب گردد . شش ماه جان مقدس او بدين لطيفه‌ها به تدريج وحى حق قبول همىكرد ، چون نسيم وحى پاك به جان

--> ( 1 ) - قرطه جامه و يا زيور گوشها است ، درع و خفتان ، تن‌پوش جنگ است .