احمد بن محمد ميبدى

363

خلاصه تفسير ادبى و عرفانى قرآن مجيد بفارسى از كشف الاسرار ( فارسى )

شما كرد و آسمان را ساخت ، و پيكر شما را نگاشت و نيكو نگاشت و از پاكيها و خوشيها به شما روزى داد ، آن است خداى پروردگار شما ، پس پاك و برتر و بزرگوار است پروردگار جهانيان . 65 - هُوَ الْحَيُّ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ فَادْعُوهُ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ . اوست هميشه زنده ، جز او خدائى نيست ، پس او را خالصانه بخوانيد و دين و پرستش او را پاك نگاه داريد كه ستايش خاصّ پروردگار جهانيان است . 66 - قُلْ إِنِّي نُهِيتُ أَنْ أَعْبُدَ الَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ لَمَّا جاءَنِي الْبَيِّناتُ مِنْ رَبِّي وَ أُمِرْتُ أَنْ أُسْلِمَ لِرَبِّ الْعالَمِينَ . بگو به آنها ( اى محمّد ) مرا باززده‌اند از اينكه خدايانى كه مرا بر آن مىخوانيد جز خداى يگانه پرستش كنم ، آنگاه كه از پروردگارم به من پيغامها رسيد و فرمودند مرا كه به پروردگار جهانيان گردن نهم . 67 - هُوَ الَّذِي خَلَقَكُمْ مِنْ تُرابٍ ثُمَّ مِنْ نُطْفَةٍ ثُمَّ مِنْ عَلَقَةٍ ثُمَّ يُخْرِجُكُمْ طِفْلًا ثُمَّ لِتَبْلُغُوا أَشُدَّكُمْ ثُمَّ لِتَكُونُوا شُيُوخاً وَ مِنْكُمْ مَنْ يُتَوَفَّى مِنْ قَبْلُ وَ لِتَبْلُغُوا أَجَلًا مُسَمًّى وَ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ . اوست كه شما را از خاك آفريد ، پس از آن از آبى ، پس از آن از خونى بسته ، پس از آن شما را كودك خردسال بيرون مىآرد ، تا آنكه به روز جوانى خويش رسيد ، پس از آن تا پيران شويد ، و از شما كسانى پيش از پير شدن بميرند و تا به هنگام نام برده برسيد و تا مگر به خرد رسيد ( اگر در كودكى نمرديد ! ) 68 - هُوَ الَّذِي يُحْيِي وَ يُمِيتُ فَإِذا قَضى أَمْراً فَإِنَّما يَقُولُ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ . اوست كه زنده مىكند و مىميراند ، پس چون فرمانى گزارد ، جز اين نيست كه بگويد باش ! پس مىباشد . 69 - أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ يُجادِلُونَ فِي آياتِ اللَّهِ أَنَّى يُصْرَفُونَ . آيا نبينى و ننگرى بسوى كسانى كه در پيغامهاى خدا جدال مىكنند و در سخنان او پيكار مىنمايند ، چگونه آنها را از آن برمىگردانند ؟ 70 - الَّذِينَ كَذَّبُوا بِالْكِتابِ وَ بِما أَرْسَلْنا بِهِ رُسُلَنا فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ . كسانى كه كتاب ( قرآن ) را تكذيب كردند و به آنچه كه ما به فرستادگانمان فرستاديم دروغ زن گرفتند ، آنان به زودى خواهند دانست ! 71 - إِذِ الْأَغْلالُ فِي أَعْناقِهِمْ وَ السَّلاسِلُ يُسْحَبُونَ . ( خواهند ديد ) آنگاه كه غلها در گردن آنها است و ايشان را در زنجيرها بسوى دوزخ كشند . 72 - فِي الْحَمِيمِ ثُمَّ فِي النَّارِ يُسْجَرُونَ . پس از آن در آتش مىسوزند و دوزخ را به آنها مىتاوند ! 73 - ثُمَّ قِيلَ لَهُمْ أَيْنَ ما كُنْتُمْ تُشْرِكُونَ . آنگاه به آنها گويند : كجايند آنچه را كه فرود از خدا انباز مىآورديد ؟ 74 - مِنْ دُونِ اللَّهِ قالُوا ضَلُّوا عَنَّا بَلْ لَمْ نَكُنْ نَدْعُوا مِنْ قَبْلُ شَيْئاً كَذلِكَ يُضِلُّ اللَّهُ الْكافِرِينَ . گويند : آنان از ما گم شدند ، نه ، بلكه ما خود از انبازان چيزى از پيش در آن جهان نخوانديم و آنان را نپرستيديم ! خداوند كافران را اين‌گونه بيراه مىكند ( كه منكر شوند و گذشته را فراموش كنند ) . 75 - ذلِكُمْ بِما كُنْتُمْ تَفْرَحُونَ فِي الْأَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَ بِما كُنْتُمْ تَمْرَحُونَ . ايشان را گويند : اين است پاداش شما به آنكه در زمين به باطل و نار است شاد مىزيستيد و به سبب آنكه به ناز و گردن‌كشى