سزد از خداوند كريم و رحيم كه چون بندهء مؤمن گويد : ( اعوذ باللّه من الشّيطان الرّجيم ) ، در حال او را از دشمن عصمت دهد ( إِنَّهُ لَيْسَ لَهُ سُلْطانٌ ) و هنگام مرگ به بهشت بشارت دهد ( وَ أَبْشِرُوا بِالْجَنَّةِ ) و فردا به بهشت قرب رساند و بىواسطه و بىترجمان سلام و تحيّت بنده گويد : ( سَلامٌ قَوْلًا مِنْ رَبٍّ رَحِيمٍ ) هر آن بنده‌اى كه همه او را خواند و او را داند ، او هم در همه حال او را نوازد و كار او سازد كه : ( من كان للّه كان اللّه معه ) . [ آيات 128 - 106 ] تفسير لفظى 106 - مَنْ كَفَرَ بِاللَّهِ مِنْ بَعْدِ إِيمانِهِ إِلَّا مَنْ أُكْرِهَ وَ قَلْبُهُ مُطْمَئِنٌّ بِالْإِيمانِ وَ لكِنْ مَنْ شَرَحَ بِالْكُفْرِ صَدْراً فَعَلَيْهِمْ غَضَبٌ مِنَ اللَّهِ وَ لَهُمْ عَذابٌ عَظِيمٌ . هركس به خدا كافر شود پس از ايمان آوردن ، مگر كسى كه بيم داشته باشد و مجبور شود سخن بر ناپسند دل بر زبان آرد ، ليكن كسى كه دل به كفر فراداده ، بر ايشان خشمى از خداوند و عذابى است دردناك . 107 - ذلِكَ بِأَنَّهُمُ اسْتَحَبُّوا الْحَياةَ الدُّنْيا عَلَى الْآخِرَةِ وَ أَنَّ اللَّهَ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الْكافِرِينَ . اين ( خشم خداوند ) به آن سبب است كه آنان دنيا را بر آخرت برگزيدند و خداوند كافران را رهبرى نمىكند . 108 - أُولئِكَ الَّذِينَ طَبَعَ اللَّهُ عَلى قُلُوبِهِمْ وَ سَمْعِهِمْ وَ أَبْصارِهِمْ وَ أُولئِكَ هُمُ الْغافِلُونَ . آنان كسانى هستند كه خداوند بر دلشان نهاد ( تا حقّ ناشناخته آيد ) و بر گوشهايشان ( تا حقّ ناپذيرفته آيد ) و بر چشمهايشان ( تا حقّ ناديده آيد ) و اينانند غافلان و بازماندگان از راه نجات . 109 - لا جَرَمَ أَنَّهُمْ فِي الْآخِرَةِ هُمُ الْخاسِرُونَ . به راستى كه ايشان در جهان ديگر زيان‌كارانند ! 110 - ثُمَّ إِنَّ رَبَّكَ لِلَّذِينَ هاجَرُوا مِنْ بَعْدِ ما فُتِنُوا ثُمَّ جاهَدُوا وَ صَبَرُوا إِنَّ رَبَّكَ مِنْ بَعْدِها لَغَفُورٌ رَحِيمٌ . پس آن‌گاه ، خداوند كسانى را كه هجرت كردند ( و از خان‌ومان و شهر ببريدند ) بعد از آن رنجها كه كشيدند ، پس از آن ( در راه خدا ) جهاد كردند و شكيبائى نمودند ، همانا خداى تو ( اى محمّد ) بعد از آن همه كارها ، بخشندهء مهربان است . 111 - يَوْمَ تَأْتِي كُلُّ نَفْسٍ تُجادِلُ عَنْ نَفْسِها وَ تُوَفَّى كُلُّ نَفْسٍ ما عَمِلَتْ وَ هُمْ لا يُظْلَمُونَ فردا كه ( روز رستاخيز آيد ) هر كافرى از خودش داورى مىكند ( و حجّت و عذر مىآورد كه ما پيغام نشنيديم ) و در آن روز هركس را آنچه كرده است پاداش و كيفر دهند و آنان ستم نخواهند ديد ( و از سزاى كسى نكاهند ) . 112 - وَ ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلًا قَرْيَةً كانَتْ آمِنَةً مُطْمَئِنَّةً يَأْتِيها رِزْقُها رَغَداً مِنْ كُلِّ مَكانٍ فَكَفَرَتْ بِأَنْعُمِ اللَّهِ فَأَذاقَهَا اللَّهُ لِباسَ الْجُوعِ وَ الْخَوْفِ بِما كانُوا يَصْنَعُونَ . خداوند شهرى را مثل زد كه آرام و امن بود ( از شرّ ستمگران ) روزى مردم آن از هر سو به فراوانى مىآمد ، پس به نعمتهاى خداوند كافر شدند ( كفران نعمت كردند ) خداوند به آنها جامهء گرسنگى و بيم و نگرانى پوشانيد به سبب كارهائى كه مىكردند ! ( آن شهر مكّه بود ) . 113 - وَ لَقَدْ جاءَهُمْ رَسُولٌ مِنْهُمْ فَكَذَّبُوهُ فَأَخَذَهُمُ الْعَذابُ وَ هُمْ ظالِمُونَ . به ايشان پيغمبرى از خودشان آمد كه او را دروغ‌زن دانستند ، پس عذاب الهى آنان را فراگرفت درحالىكه ستمگر و گناهكار بودند . 114 - فَكُلُوا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ حَلالًا طَيِّباً وَ اشْكُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ إِنْ كُنْتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ . ( پس اى مردم ) بخوريد از آنچه خداوند بشما روزى حلال و پاكيزه داد و او را سپاسگزار باشيد اگر او را مىپرستيد ! 115 - إِنَّما حَرَّمَ عَلَيْكُمُ الْمَيْتَةَ وَ الدَّمَ وَ لَحْمَ الْخِنْزِيرِ وَ ما أُهِلَّ لِغَيْرِ اللَّهِ بِهِ فَمَنِ اضْطُرَّ غَيْرَ باغٍ وَ لا عادٍ فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ . همانا بر شما حرام است مردار و خون و گوشت خوك و آنچه بنام بت نه بنام خدا كشته و ذبح شده ، پس هركس مجبور و بيچاره شود به خوردن آنها بىآنكه گزاف‌كار و افزون‌جوى باشد ، خداوند آمرزنده و بخشنده و مهربان است .