احمد بن محمد ميبدى

15

خلاصه تفسير ادبى و عرفانى قرآن مجيد بفارسى از كشف الاسرار ( فارسى )

و چون آيت دوم شنود شاد شود و دل در نبندد و اميد قوى كند و آرامش در دل آرد و خداوند هر دو كس را بستود ، آن ترسنده و اين آراميده ، ترسنده را مىگويد : هرگاه ياد خدا شود دلهاى مؤمنان بيمناك مىشود و آرميده را گويد : دل مؤمنان به ياد خدا آرام و آسوده مىگردد . و سنّت خداى كريم آنست كه هرجا آيت خوف فرستد و بندگان را بترساند از پى آن آيت رجاء و رحمت فروفرستد و دل آنان را آرام كند تا نوميد نشوند ! اين آيت اشارت است به اينكه هركه امروز در ميدان خدمت است بشارتش باد كه فردا در مجمع روح و ريحان است و نه هركه به بهشت رضوان رسيد به كرامت روح و ريحان رسد ! كه بهشت رضوان غايت نزهت متعبّدان است و روح و ريحان قبلهء جان محبّان ! بهشت رضوان ، عليّين و دارالسّلام است و روح و ريحان در حضرت احديّت تحفهء جان عاشقان است ، هركس حركات پاس دارد به بهشت رضوان رسد و هركس انفاس را پاس دارد به روح و ريحان رسد ! اين روح و ريحان چون بارى از عالم غيب درآيد كه آن را بار فضل و فضيلت گويند و آن ابرى فراهم آرد كه آن را ابر برّ گويند و از ان بارانى بيارد كه آن را باران لطف گويند و از آن باران سيلى آيد كه آن را سيل مهر نامند ! سيلى بايد كه هر دو عالم ببرد * تا نيز كسى غمان عالم نخورد آن سيل مهر ، بر نهاد آب و خاك گمارند تا نه از آب نشان ماند و نه از خاك خبر ! نه از بشريّت نام ماند و نه از انسانيّت اثر ! هر شغل خاست از آب و گل خاست و هر شور كه آمد از انسانيّت آمد ، هر دو بگذار تا به نيستى رسى و از نيستى برگذر تا به روح و ريحان رسى ؟ ديديم نهان گيتى و أصل جهان * از علت و عار برگذشتيم آسان آن نور سيه زلا نقط برتر دان * زان نيز گذشتيم نه اين ماند و نه آن ! [ آيات 29 - 26 ] ( تفسير لفظى ) 26 - إِنَّ اللَّهَ لا يَسْتَحْيِي أَنْ يَضْرِبَ مَثَلًا ما بَعُوضَةً فَما فَوْقَها فَأَمَّا الَّذِينَ آمَنُوا فَيَعْلَمُونَ أَنَّهُ الْحَقُّ مِنْ رَبِّهِمْ وَ أَمَّا الَّذِينَ كَفَرُوا فَيَقُولُونَ ما ذا أَرادَ اللَّهُ بِهذا مَثَلًا يُضِلُّ بِهِ كَثِيراً وَ يَهْدِي بِهِ كَثِيراً وَ ما يُضِلُّ بِهِ إِلَّا الْفاسِقِينَ . خداوند شرم نكند از اينكه مثلى زند هرجا باشد از پشه يا چيزى بالاتر از آن ، پس آنان كه ايمان آوردند مىدانند كه اين مثل بر معيار حكمت و راست از سوى خداوند است ، امّا آنها كه كافر شدند مىگويند خداوند از اين مثل چه اراده كرده ؟ كه جمعى را گمراه و گروهى را راهنمائى مىكند ؟ درصورتىكه به اين مثلها گمراه نشوند مگر مردم بدكار و فاسق ! 27 - الَّذِينَ يَنْقُضُونَ عَهْدَ اللَّهِ مِنْ بَعْدِ مِيثاقِهِ وَ يَقْطَعُونَ ما أَمَرَ اللَّهُ بِهِ أَنْ يُوصَلَ وَ يُفْسِدُونَ فِي الْأَرْضِ أُولئِكَ هُمُ الْخاسِرُونَ . كسانى كه عهد خدا را مىشكنند پس از بستن پيمان ، و آنچه را كه امر به پيوند آن شده مىبرند و در زمين فساد و تباهى مىكنند ، ايشان همان زيان‌كارانند . 28 - كَيْفَ تَكْفُرُونَ بِاللَّهِ وَ كُنْتُمْ أَمْواتاً فَأَحْياكُمْ ثُمَّ يُمِيتُكُمْ ثُمَّ يُحْيِيكُمْ ثُمَّ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ . چگونه به خداوند كافر مىشوند درحالىكه شما نطفه‌هاى مرده بوديد و شما را زنده كرد پس ميراند شما را و باز دوباره زنده كرد و همهء شماها بوى باز مىگرديد .