به حكمتها قوىتر كن تو پر ، طاوس عرشى را * كه تا اين دامگاه او را نشاط آشيان بينى وگر زى حضرت قدسى ، خرامان گردى از عزت * ز دار الملك ربّانى ، جنيبتها روان بينى [ آيات 280 - 272 ] ( تفسير لفظى ) 272 - لَيْسَ عَلَيْكَ هُداهُمْ وَ لكِنَّ اللَّهَ يَهْدِي مَنْ يَشاءُ وَ ما تُنْفِقُوا مِنْ خَيْرٍ فَلِأَنْفُسِكُمْ وَ ما تُنْفِقُونَ إِلَّا ابْتِغاءَ وَجْهِ اللَّهِ وَ ما تُنْفِقُوا مِنْ خَيْرٍ يُوَفَّ إِلَيْكُمْ وَ أَنْتُمْ لا تُظْلَمُونَ . راهنمائى مردم بعهدهء تو نيست ( اى محمّد ) و لكن خداوند هركس را كه بخواهد هدايت مىكند و آنچه در راه خير بدهيد سود آن براى خودتان است و انفاق نمىكنيد جز به قصد رضايت خداوند و آنچه خير كنيد ، به خودتان وفا مىكند و شما هرگز ستم‌ديده نمىشويد ! 273 - لِلْفُقَراءِ الَّذِينَ أُحْصِرُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ لا يَسْتَطِيعُونَ ضَرْباً فِي الْأَرْضِ يَحْسَبُهُمُ الْجاهِلُ أَغْنِياءَ مِنَ التَّعَفُّفِ تَعْرِفُهُمْ بِسِيماهُمْ لا يَسْئَلُونَ النَّاسَ إِلْحافاً وَ ما تُنْفِقُوا مِنْ خَيْرٍ فَإِنَّ اللَّهَ بِهِ عَلِيمٌ . زكات و صدقه براى نيازمندانى است كه از جان و مال خود و فرزندان خود در راه خدا ، بازداشته و مانده‌اند و توانائى بازرگانى و روزى جستن از رفتن به مسافرت ندارند و نادانان گمان برند كه ايشان بىنيازند ، از آنكه از مردم چيزى نخواهند و عفّت آبرو را نگاه دارند ! اگر در ايشان نگرى ، به سيما و آسا آنان را شناسى كه از مردمان چيزى به الحاح و اصرار و التماس نخواهند و آنچه شما از مال خود در اين راه خرج كنيد خداوند به آن دانا است . 274 - الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ بِاللَّيْلِ وَ النَّهارِ سِرًّا وَ عَلانِيَةً فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ . كسانى كه دارائى خود را در شب و روز ، پنهان و آشكار ، انفاق مىكنند مزد آنان نزد خداوند است و فردا نه بيم با ايشان باشد و نه اندوهناكند « 1 » . 275 - الَّذِينَ يَأْكُلُونَ الرِّبا لا يَقُومُونَ إِلَّا كَما يَقُومُ الَّذِي يَتَخَبَّطُهُ الشَّيْطانُ مِنَ الْمَسِّ ذلِكَ بِأَنَّهُمْ قالُوا إِنَّمَا الْبَيْعُ مِثْلُ الرِّبا وَ أَحَلَّ اللَّهُ الْبَيْعَ وَ حَرَّمَ الرِّبا فَمَنْ جاءَهُ مَوْعِظَةٌ مِنْ رَبِّهِ فَانْتَهى فَلَهُ ما سَلَفَ وَ أَمْرُهُ إِلَى اللَّهِ وَ مَنْ عادَ فَأُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ . كسانى كه ربا مىخورند ، روز رستاخيز از گور برنخيزند مگر مثل كسى كه از ديوانگى ، ديو او را به دست و پاى خود زده باشد ! و اين ديوزدگى از آن جهت است كه آنان گفتند : دادوستد هم چون ربا است ! نه چنان است كه گفتند ، چون خداوند دادوستد را حلال كرده و ربا را حرام ساخته ، پس هركس كه پندى از خداوند به او آيد و ترك رباخوارى كند ، آنچه را كه پيش از اين خورده مال خود اوست و كار او با خدا است و هركس كه رباخوارى را از سر گيرد و باز گردد ، آنان دوزخى هستند كه در آن جاويدانند ! 276 - يَمْحَقُ اللَّهُ الرِّبا وَ يُرْبِي الصَّدَقاتِ وَ اللَّهُ لا يُحِبُّ كُلَّ كَفَّارٍ أَثِيمٍ . خداوند مال رباخوارى را كم مىكند و مال صدقه‌ها را زياد مىكند و خداوند هر بزه‌كار ناسپاس را دوست ندارد !

--> ( 1 ) مفسران نوشته‌اند اين آيت دربارهء حضرت على ( ع ) نازل شد كه در خانه چهار درم داشت و هر چهار درم را در نهانى و آشكار به درويشان داد و خداوند او را بدان آيت ستود .