الْمَوْلُودِ لَهُ رِزْقُهُنَّ وَ كِسْوَتُهُنَّ بِالْمَعْرُوفِ لا تُكَلَّفُ نَفْسٌ إِلَّا وُسْعَها لا تُضَارَّ والِدَةٌ بِوَلَدِها وَ لا مَوْلُودٌ لَهُ بِوَلَدِهِ وَ عَلَى الْوارِثِ مِثْلُ ذلِكَ فَإِنْ أَرادا فِصالًا عَنْ تَراضٍ مِنْهُما وَ تَشاوُرٍ فَلا جُناحَ عَلَيْهِما وَ إِنْ أَرَدْتُمْ أَنْ تَسْتَرْضِعُوا أَوْلادَكُمْ فَلا جُناحَ عَلَيْكُمْ إِذا سَلَّمْتُمْ ما آتَيْتُمْ بِالْمَعْرُوفِ وَ اتَّقُوا اللَّهَ وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ بِما تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ . مادران دو سال كامل فرزندان خود را شير دهند ، اگر بخواهند كه شير دادن فرزند را تمام كنند ، و بر پدر است كه روزى مادران و جامهء آنها را بر انصاف و اقتصاد آماده سازد ، و بر هيچ كس تكليف بيرون از توانائى نمىشود . هيچ مادر و نه هيچ پدرى به فرزند خود نبايد زيانى برساند و همچنين بر وارث و قيّم نيز همين حكم است . اگر خواهند كه او را از شير بازدارند به خشنودى هر دو نفر و مشورت كردن باهم ، باكى و تنگى بر آنها نيست كه دايه بگيرند و اگر بخواهيد دايه بگيريد براى شير دادن فرزندانتان ، تنگى و باكى نيست وقتىكه مزد عادلانهء دايه را بپردازيد ، و بپرهيزيد از خشم و عذاب خداى و بدانيد كه خداوند به آنچه مىكنيد دانا و بينا است . 234 - وَ الَّذِينَ يُتَوَفَّوْنَ مِنْكُمْ وَ يَذَرُونَ أَزْواجاً يَتَرَبَّصْنَ بِأَنْفُسِهِنَّ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ وَ عَشْراً فَإِذا بَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ فَلا جُناحَ عَلَيْكُمْ فِيما فَعَلْنَ فِي أَنْفُسِهِنَّ بِالْمَعْرُوفِ وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ . آنان كه مىميرند و زنانى مىگذارند بايد آنان چهار ماه و ده روز درنگ كنند به تن خويش و شوى نگيرند ، پس چون به پايان مدّت رسند بر شما تنگى و بأسى نيست در آنچه در نفس خويش كنند از شوى كردن با دو گواه و أذن ولىّ و خداى به آنچه شما مىكنيد آگاه است . 235 - وَ لا جُناحَ عَلَيْكُمْ فِيما عَرَّضْتُمْ بِهِ مِنْ خِطْبَةِ النِّساءِ أَوْ أَكْنَنْتُمْ فِي أَنْفُسِكُمْ عَلِمَ اللَّهُ أَنَّكُمْ سَتَذْكُرُونَهُنَّ وَ لكِنْ لا تُواعِدُوهُنَّ سِرًّا إِلَّا أَنْ تَقُولُوا قَوْلًا مَعْرُوفاً وَ لا تَعْزِمُوا عُقْدَةَ النِّكاحِ حَتَّى يَبْلُغَ الْكِتابُ أَجَلَهُ وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ يَعْلَمُ ما فِي أَنْفُسِكُمْ فَاحْذَرُوهُ وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ غَفُورٌ حَلِيمٌ . بر شما تنگى و حرجى نيست به اينكه سربسته گوئيد از خواستگارى زنان ، يا در دل پنهان بداريد ، خدا مىداند آنچه نسبت به خواستگارى زنان در دل مىداريد ! لكن در زمان عدّه ، وعدهء پنهانى خواستگارى به ايشان مدهيد مگر آنكه سخن نيكو گوئيد و با او سخن روشن در بستن نكاح نگوئيد و وعده منهيد تا مدّت آن زن به كران آيد ، و بدانيد كه خداوند آنچه در دلهاى شما است مىداند ، پس حذر كنيد از آن و بدانيد كه خداوند بخشندهء بردبار است . 236 - لا جُناحَ عَلَيْكُمْ إِنْ طَلَّقْتُمُ النِّساءَ ما لَمْ تَمَسُّوهُنَّ أَوْ تَفْرِضُوا لَهُنَّ فَرِيضَةً وَ مَتِّعُوهُنَّ عَلَى الْمُوسِعِ قَدَرُهُ وَ عَلَى الْمُقْتِرِ قَدَرُهُ مَتاعاً بِالْمَعْرُوفِ حَقًّا عَلَى الْمُحْسِنِينَ . بر شما ايرادى نيست اگر زن را طلاق داديد مادام كه با آنها نزديكى نكرده‌ايد يا مهر معين بر خود فرض نكرده‌ايد . و ايشان را از مال خود چيزى بدهيد و تهى گسيل مكنيد ، بر مرد توانگر به‌اندازهء توانائى او و بر مرد درويش و نيازمند به‌اندازهء توان وى ، به‌طورىكه چيزى به دست آن زن برسد كه نه بر دهنده زور باشد و نه بر گيرنده تنگ ، اين است سزا و شايستهء نيكوكاران . 237 - وَ إِنْ طَلَّقْتُمُوهُنَّ مِنْ قَبْلِ أَنْ تَمَسُّوهُنَّ وَ قَدْ فَرَضْتُمْ لَهُنَّ فَرِيضَةً فَنِصْفُ ما فَرَضْتُمْ إِلَّا أَنْ يَعْفُونَ أَوْ يَعْفُوَا الَّذِي بِيَدِهِ عُقْدَةُ النِّكاحِ وَ أَنْ تَعْفُوا أَقْرَبُ لِلتَّقْوى وَ لا تَنْسَوُا