با تو در فقر و يتيمى ما چه كرديم از كرم * تو همان كن اى كريم از خلق خود بر خلق ما . اى يتيمى ديده ، اكنون با يتيمان لطف كن * اى غريبى كرده ، اكنون با غريبان كن سخا . نوشته‌اند محمّد ( ص ) روزى در شاه راه مدينه مىگذشت ديد كودكانى كودكى را دور كرده و او را سرزنش و خجالت مىدهند كه تو پدر ندارى درحالىكه پدر ما فلان است و فلان شأن و جاه دارد ! كودك يتيم بناى گريستن گذاشت حضرت نزد او رفت و پرسيد چرا چنين درمانده‌اى ؟ گفت : من پسر فلان هستم پدرم در جنگ احد كشته شد و مادرم شوهر كرد و مرا براند و خواهرم هم فرمان يافت ( مرد ) اكنون من درمانده و بينوا و بىكس شدم و از همهء آنها بدتر سرزنش اين كودكان است ، مصطفى بگريست و گفت اى غلام اندوه مدار و آرام باش اگر پدرت را كشتند من كه محمّد هستم پدر توأم و عايشه مادر تو و فاطمه خواهر تو است ، كودك شاد شد و آوازى برآورد كه هان ، اى كودكان اكنون مرا سرزنش نكنيد كه پدر و مادر و خواهر من از همهء پدر و مادر و خواهر شماها بهتر و برتر است و حضرت او را به فاطمه سپرد كه او را نوازش كرد و پاكيزه نمود و جامهء پاك پوشاند و تا رحلت پيغمبر در خانهء فاطمه بود . [ آيات 225 - 222 ] ( تفسير لفظى ) 222 - وَ يَسْئَلُونَكَ عَنِ الْمَحِيضِ قُلْ هُوَ أَذىً فَاعْتَزِلُوا النِّساءَ فِي الْمَحِيضِ وَ لا تَقْرَبُوهُنَّ حَتَّى يَطْهُرْنَ فَإِذا تَطَهَّرْنَ فَأْتُوهُنَّ مِنْ حَيْثُ أَمَرَكُمُ اللَّهُ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ التَّوَّابِينَ وَ يُحِبُّ الْمُتَطَهِّرِينَ . تو را از حيض زنان مىپرسند ، بگو اين ناپسند است و مكروه و خونى سياه است ، در آن حال از زنان كناره گيريد و با آنها نزديكى نكنيد تا از خون حيض پاك شوند و چون پاك شدند و غسل كردند به ايشان مىرسيد از جائى كه خداوند شما را امر كرده ، چون خدا بازگردندگان به او و پاكيزگان و خويشتن كوشندگان را دوست دارد « 1 » . 223 - نِساؤُكُمْ حَرْثٌ لَكُمْ فَأْتُوا حَرْثَكُمْ أَنَّى شِئْتُمْ وَ قَدِّمُوا لِأَنْفُسِكُمْ وَ اتَّقُوا اللَّهَ وَ اعْلَمُوا أَنَّكُمْ مُلاقُوهُ وَ بَشِّرِ الْمُؤْمِنِينَ . زنان شما كشت‌زار شما هستند كه در آن فرزند مىكاريد ، به كشت‌زار خويش مىرسيد آن چنان كه خواهيد و خويشتن را با درخواست فرزند يا دعاى هنگام مباشرت يا درخواست خشنودى خداوند ، فرا فرستيد و بدانيد كه شما فردا او را خواهيد ديد و ايمان‌آورندگان را از من بشارت ده و شاد كن . 224 - وَ لا تَجْعَلُوا اللَّهَ عُرْضَةً لِأَيْمانِكُمْ أَنْ تَبَرُّوا وَ تَتَّقُوا وَ تُصْلِحُوا بَيْنَ النَّاسِ وَ اللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ . خداوند را عرضهء سوگند خود نسازيد كه سوگند ياد كنيد از كار كردنى كه آن نكنيم و يا از كار ناكردنى كه آن را بكنيم و بخواهيد كه از خود تبرّى كنيد كه اين خود گناه و نافرمانى است و پرهيزكار باشيد و ميان مردمان آشتى سازيد و بدانيد كه خداوند شنواى سوگند شما و به قصد و نيّت شما دانا است . 225 - لا يُؤاخِذُكُمُ اللَّهُ بِاللَّغْوِ فِي أَيْمانِكُمْ وَ لكِنْ يُؤاخِذُكُمْ بِما كَسَبَتْ قُلُوبُكُمْ

--> ( 1 ) مفسران نوشته‌اند روزى يكى از ياران پيغمبر براى او هريسه آورد كه از گوشت و گندم پخته شده و آن را حليم گوئيم ، حضرت شكسته‌اى ( لقمه ) از آن برداشت كه تناول كند گفت : خداى تعالى اين غذاى پاكيزه و پاك را بجاى شراب به من فرستاده ، صحابه هريك شكسته‌اى از آن برداشته و بر پيروى از رسول خدا سخنى گفتند ، خود حضرت فرمود : من از دنياى شما بوى خوش و زن و نور چشمم نماز را دوست دارم ، على ( ع ) گفت : من پذيرائى از ضيف و روزه در صيف و جنگ با سيف در دنيا دوست دارم .