تعليقات ( 1 ) ص 1 ، س 8 ، س 11 ، س 14 شنبد ، شنبذ : نخستين روز هفتهء مسلمانان و يهودان است ، در عبرى tabbas ? و در سريانى ? atbas و در عربى سبت مىباشد . اصل اين واژه عبرى است ( فرهنگ معين ) . در متنهاى فارسى ميانه مانوى به صورتهاى شمبت و شمبد آمده است . در ترجمهء تفسير طبرى آمده است : « و خداى عز و جل به زبور اندر ، فرموده بود كه روز شنبد روا نيست ماهى گرفتن ، بايد كه هيچ‌كس روز شنبد ماهى نگيرد » ( ج 1 ، ص 80 ) و نيز نگاه كنيد به : ج 1 ، ص 77 منوچهرى گفته است : به فال نيك و به روز مبارك شنبد * نبيد گير و مده روزگار نيك به بد به دين موسى امروز خوشترست نبيد * بخور موافقتش را نبيد تو شنبد ( ديوان منوچهرى ، ص 220 ) و در متون ديگر مكرر آمده است كه فقط صفحات آن را مىآوريم : تاريخ بلعمى ، ص 503 - 513 - 777 - 778 ؛ ترجمهء تاريخ طبرى ، ص 439 - 441 ؛ شاهنامه ، ج 9 ، ص 2864 - 2866 ؛ ديوان فرخى ، ص 396 ؛ ويس و رامين ، ص 375 ؛ قابوس‌نامه ، ص 207 - 236 ؛ تفسير قرآن كريم ، ص 316 - 317 ؛ خوابگزارى ، ص 12 - 13 - 27 - 38 - 49 و . . . بحر الفوايد ، ص 403 ( براى توضيح بيشتر نگاه كنيد به : تاريخ افغانستان بعد از اسلام ، نوشتهء عبد الحى حبيبى ، ص 634 ، 635 ) . ( 2 ) ص 4 ، س 16 بهم جاى : در متن « بهم جاى » خوانده مىشود ولى با تصور اشتباه كوچكى از كاتب « بهم ، جايى » ( - با هم جايى ) نيز مىتوان خواند . هردو صورت درست است « هم » در « بهم جاى » تقريبا به معنى « يك » مىباشد . از اين طرز استعمال شواهدى ديده شد كه آورده مىشود ؛ در شاهنامه چنين آمده : بگويش كه با تو ز هم گوهرم * هم از تخم نرسى گند آورم همان نيز با كين ز هم گوشه‌ام * كه خويش توام دختر نوشه‌ام ( شاهنامه ، ص 2032 )