وَ إِنْ كانَتْ لَكَبِيرَةً إِلَّا عَلَى الَّذِينَ هَدَى اللَّهُ و قد كان صرف القبلة لثقيلة الّا على الّذين هديهم اللّه تعالى و ارشدهم الى دين الاسلام گفت اين روىگردانيدن تو از قبله‌ى بيت المقدس به سوى بيت الحرام سخت دشخوار آمد بر دل گروهى از جهودان إلّا على الّذين هدى « 1 » اللّه ( ؟ ) مگر آن كسها كه ايزد تعالى ايشان را به مسلمانى راه نموده است كه ايشان را دشخوار نيامد وَ ما كانَ اللَّهُ لِيُضِيعَ إِيمانَكُمْ اى ايمانكم الى تلك القبلة . گفت خداوند تعالى نه چنان است كه بدين قبله گردانيدن شما ، ايمان شما را باطل گرداند . معنى آن بود كه ايمان خود به جاى خويش است هرچند كه قبله گردانيده شد ، ازيرا كه ايمان اصلست و قبله و نماز از شرايع آنست . شرايع منسوخى پذيرد « 2 » اما ايمان نسخ نپذيرد « 3 » بدان كه اندرين مسئله اختلاف است ميان فريقين به نزد بو حنيفه و ياران او - رحمة اللّه عليهم - نماز شريعت ايمانست نه ايمان ، و به نزد شافعى و ياران اوى نماز [ 84 ] از ايمانست و حجت كنند به ظاهر اين آيت . و سبب اين آيت چنان بود ، چون قبله به سوى بيت الحرام شد مردمانى بيامدند به سوى پيغامبر - صلّى اللّه عليه و سلّم - و گفتند : يا رسول اللّه مردمانى بودند از خويشان ما كه با تو بدان قبله نماز كرده بودند و هم بران بمردند . اكنون چون قبله گردانيده شد آن نمازهاى ايشان چه گويى باطل شد يا نى ؟ جبريل - عليه السّلام - بدين آيت آمد و گفت وَ ما كانَ اللَّهُ لِيُضِيعَ إِيمانَكُمْ بدين آيت حجت كنند اصحاب شافعى ، گفتند سؤال ايشان از

--> ( 1 ) . ظ : هداهم ( و مطابق رسم الخط اين كتاب هديهم است ) . ( 2 ) . اصل : پديرد . ( 3 ) . اصل : نپديرد .