و بعضى گفته‌اند كه آيتها بر دو گونه است بعضى آنست كه مرو را يك فضل است و بعضى آنست كه آن را دو فضل است . چنان چون سورة تبت ، مرو را فضل آن هست كه كلام خداوند است عز و جل . اما فضل مذكور فيه ندارد كه مذكور اندر وى بو لهب است . باز سورة اخلاص دو فضل دارد : يكى فضل آن‌كه كلام بارى است تعالى و ديگر فضل مذكور كه ثناى خداوندست عز و جل . و سبب اين آيت آن بود كه جهودان ناسخ و منسوخ روا ندارند و گويند كه اين صفت آن كس باشد كه از عاقبت آن كار خبر ندارد ، چيزى بفرمايد كه به آخر كار داند كه آن بد فرمود ازان بازگردد اين صفت گويند مر خداوند را تعالى ، و نشايد . مسلمانان گويند اين نه چنين است ، خداوند تعالى بندگان خود را فرمانى دهد به چيزى ، و داند كه صلاح ايشان اندرانست تا به وقتى ، وز پس آن وقت داند كه صلاح ايشان اندر چيزى ديگر است آن پيشين را منسوخ كند ، و فرمان ديگر بفرمايد . اينست كه خداوند تعالى گفت أَ لَمْ تَعْلَمْ أَنَّ اللَّهَ لَهُ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ جميع ما فى السماوات و ما فى الأرض ملكا و ملكا فله ان يتصرف فى مملكته لما شاء « 1 » يأمر عبيده « 2 » بما شاء و ينهيهم عن ما شاء « 3 » متى ما شآء « 4 » و كيف ما شآء « 5 » . گفت پس ندانى يا شنونده كه پادشاهى هفت آسمان و زمين مر خداى راست عز و جل ، به ملك و ملك . مرو راست اندر پادشايى خويش

--> ( 1 ) . اصل : شآ . ( 2 ) . ظ : عبيده به فتح دال . ( 3 ) . اصل : شآ . ( 4 ) . اصل : شآ . ( 5 ) . اصل : شآ .