562 - باتت . . . ص 216 بر آن ( گاو ) شبى عرشى ( شب طلوع ستاره عرش السماك ) كه موّاج از باران بود ، گذشت و آن گاو شب را در توده ريگهاى وحشتناك به سر برد . 563 - ليت السّماك . . . ص 217 اى كاش ستاره سماك و بارانش خلق نشده بود و آن شترك خاكسترى در ميان سرزمينها ، تندرست راه مىرفت . 564 - اذا سهيل . . . ص 220 هرگاه ستاره سهيل از سمت غروب خورشيد طلوع كند ، بچه شتر سه‌ساله ، چهارساله و چهارساله ، پنج‌ساله مىشود . 565 - و اوردها . . . ص 221 آن خر نر ، خران ماده را در هنگام گسترش ستارگان فرغ ، از شدت گرما ، به سردى ته مانده آب حوض وارد ساخت « 61 » . 566 - 567 اسق . . . ص 222 بنوشان آنچه نوشنده‌اش نيست مگر همانند كسى كه ( با خود مىگويد ) كه زندگى آن است كه نشانى ( از راه ) بيابى ، چگونه رفتار كسى كه پس از پيرى به كودكى بازمىگردد ، تو را گمراه نمىسازد « 62 » ! 568 - كان ابن . . . ص 223 گويى هلال آسمان در حالى كه در كرانه متمايل ( به غروب ) مىباشد ، ناخن گرفته‌شده از انگشت كوچك است . 569 - و لا قمر . . . ص 223 و نيست ماهى مگر كوچك كه گويى ناخن گرفته شده رنگين دختر جوان است . 570 - و لاح . . . ص 223

--> ( 61 ) - در صورتى كه « فيح » را در متن بيت به رفع بخوانيم معنى چنين مىشود : گرما آن خران را به ته مانده آب حوض وارد ساخت . رك : لسان العرب ، ريشه سمل . - م . ( 62 ) - مقصود شاعر از جمله اخير وصف ماه در آغاز طلوع بعد از زوال آن است . - م .