هرگاه به آبى داخل شود كه گويى گرداب آن به سبب گنديدگى همانند حناء و صبيب « 31 » است . . . 322 - يا حكم . . . ص 147 اى حكم ، اى پسر منذر بن الجارود ، سراپرده عزّت بر تو كشيده شده است . 323 - 325 ايا لهف . . . ص 148 هرگاه تشنه مىشدم تشنه شدنى ، آه و حسرت بر مىآوردم و اشتياق پيدا مىكردم به جرعه‌اى از آب حوضهاى مأرب ؛ آب باقيمانده قطره‌هايى كه باران ، پاكى را در آن قطره‌ها به وديعت نهاده است و اطراف آن شفّاف است و آبشخوارهايش آبى آسمانى است ، و اشك ابر در آن برمىچكيد و نسيمهاى بادهاى عجيب و جالب با آن برخورد مىكرد . . . 326 - 327 فلما استطابوا . . . ص 148 چون آن را گوارا يافتند نيمى از آن در جام ريخته شد و آبى آوردند كه نه دست خورده بود و نه تيره رنگ ؛ آب فروريخته از ابر كه از دل تخته سنگى به پشت تخته سنگى ديگر كه آبش پاكيزه و سرد است لغزيد . 328 - مبارك . . . ص 148 ابن ابى العاص و ال خطاب اصل و نژادشان فرخنده است و پاكيزه در پاكيزه‌اند . 329 - و لما وردن . . . ص 149 چون آن زنان به آبى كه گرداب آن آسمانى رنگ بود وارد شدند عصاهاى شخص اقامت گزيده و خيمه برپا كرده را افكندند . 330 - 332 و ما جلس . . . ص 149 عسل دوشيزگان ( عسلى ) كه ميوه چيده‌شده بسيار ( يا انواع ميوه‌هاى ) آن دو وادى در اختيار گله آنها قرار گرفت ؛ همراه با باران ابرى كه پاره ابرى ديگر از آن گذشت و همانند صفحه شمشير كشيده‌شده يمانى است و براق ( - چنان عسلى ) پاكيزه‌تر از ( آب ) دهان وى نيست ؛ در آن هنگام كه از زمين خواب‌آلوده جابجا مىشود و چشمهايش در خواب است .

--> ( 31 ) - صبيب آب عصفر سرخ . . . و آب برگ حنا و درختى است كه به درخت سذاب ماند . . . ( منتهى الارب ) . - م .