1015 فتراهنّ على مهد له * يختلين الارض و الشّاة يلع « 29 » 1016 دانيات ما تلبّسن به * واثقات بدماء ان رجع 1017 يلهب الشّدّ اذا أرهقنه * و اذا برّز منهنّ رتع « 30 » 1018 ساكن القفر اخو دويّة * فاذا ما انس الصوت مصع و قطامى در تشبيه ناقه خود به گاو وحشى فرارى گفته است : [ از بحر وافر ] 1019 كانّ نسوع رحلى حين ضمّت * حوالب غرّزا و معا جياعا 1020 على وحشيّة خرجت خلوجا * و كان لها طلا طفلا فضاعا « 31 » 1021 فكرّت عند فيقتها اليه * فألفت عند مرتعه السّباعا « 32 » 1022 لعبن به فلم يتركن الّا * اهابا قد تمزّق او كراعا 1023 فسافته قليلا ثمّ ولّت * لها لهب تثير به النّقاعا 1024 اجدّ بها النّجاء فاصحبتها * قوائم قلّما اشتكت الظّلاعا و در اين باب شعر فراوان وجود دارد ، و به پايان نمىرسد جز اين كه به آن پايان داده شود . و سبب تشبيه در آن آيه - طبق روايتى كه از ابن عباس درباره گفتار خداى - عز و جل - : فَما لَهُمْ عَنِ التَّذْكِرَةِ مُعْرِضِينَ « 33 » نقل شده كه : « عن التذكرة معرضين » يعنى : « معرضين عمّا وعظوا به من القرآن ( : اعراض‌كننده‌اند از موعظه قرآن » ) - اين است

--> ( 29 ) - در نسخه اصل چنين است اما در المفضليات ( بجاى مهدلة ) مهلته ضبط شده است . ( 30 ) - در نسخه اصل چنين است اما در المفضليات ، ص 197 ( بجاى يلهب ) يرهب ضبط شده است . ( 31 ) - در نسخه اصل چنين است اما در ديوان القطامى ، ص 41 ( بجاى خرجت خلوجا ) خذلت خلوج ضبط شده است . ( 32 ) - در نسخه اصل چنين است اما در ديوان ( بجاى مرتعه ) مربضه ضبط شده و در كتاب سيبويه ، ج 1 ، ص 143 به اين عبارت نقل شده است : فكرت تبتغيه فوافقته * على دمه و مصرعه السّباعا ( 33 ) - سورة المدثر ( 74 ) آيهء 49 .