و از سخنان بليغ و از كوتاه‌ترين آنها گفتار يكى از اعراب است ، در آن هنگام كه با يكى از كسانى كه دوستش مىداشته خلوت كرده است : « ما زال القمر يرينيها حتّى اذا غاب أرتنيه » . بحترى آن معنى را اقتباس كرده و گفته است : [ از بحر طويل ] 584 أضرّت بضوء البدر و البدر طالع * و قامت مقام البدر لمّا تغيّبا « 117 » جز اين كه شعر آن اعرابى كه احمد بن يحيى قرائت كرد ، جلوتر و استادانه‌تر است . ( آن شعر چنين است ) : 585 إذا احتجبت لم يكفك البدر دونها * و تكفيك منها البدر إن فقد البدر « 118 » و امير ابو محمّد حسن بن عيسى - رحمه اللّه - برايم نقل كرد ؛ گفت : علىّ بن الجهم « 119 » گفته است : به كنيزى كه داشتم گفتم : « امشب محفل خود را در نور ماه قرار مىدهيم » ، گفت : « چقدر به گرد آوردن ميان هووها حريصى ؟ » وى ( امير ابو محمّد حسن بن عيسى ) از اشعار ابى بديل الوضّاح بن محمّد التميمى كه با آن مستعين « 120 » را مدح كرده ، برايم خواند : [ از بحر طويل ] : 586 و قائلة و اللّيل قد نشر الدجى * فمشّى به ما بين سهل و قردد 587 أرى بارقا يبدوا من الجوسق الّذى * به حلّ ميراث النّبىّ محمّد 588 فظلّ عذارى الجزع ينظمن حوله * ظفار به الجزع الّذى لم يسرّد 589 فقلت هو البدر الّذى تعرفينه * و الّا يكن فالنّور من وجه أحمد

--> ( 117 ) - ديوان البحترى ، ج 1 ، ص 66 ملاحظه شود . ( 118 ) - در حاشيه ( نسخه اصل ) ، « و تكفيك ضوء » ثبت شده است . ( 119 ) - او ابو الحسن علىّ بن الجهم است ، وى در حدود سال 188 ه يا كمى پيش از آن به دنيا آمد ، و در سال 249 ه كشته شد . ( شرح حال وى در ديوان او ، ص 3 - 37 ، و در الاغانى ، ج 1 ، ص 207 ، چاپ دار الكتب ملاحظه شود ) ( 120 ) - او احمد بن محمّد بن المعتصم از خلفاى حكومت عباسيان است و در سال 249 ه وفات يافت . ( تاريخ الكامل ابن الاثير ، ج 7 ، ص 37 - 56 ملاحظه شود . )