نَفْض : ( ع . مص ) . تكاندن . تكان دادن . فشاندن . به لرزه درآوردن تب كسى را . ( ناظم الاطباء ) . لرزاندن . لرزانيدن . دفع فضول بدن از مجارى آن . اخراج فضول از بدن به علاج چنان كه به فصد يا به اسهال يا به قى . - آلات نفض : آلاتى در تن آدمى و ديگر حيوان ها براى دفع فضول . - اعضاء نفض : آلات نفض . نُقْرَه : ( ع . ا ) . چاهك ، خصوصاً چاهك پس گردن انسان در منتهاى سر . ( غياث اللغات ) . - نقرهء قفا : مغاك پس گردن را گويند . ( ذخيرهء خوارزمشاهى ) . نُقْرَه : ( ا ) . فلزى قيمتى سپيد رنگ كه از جهت ارزش پس از زر قرار دارد . ( حاشيهء برهان قاطع ، چ معين ) . نَقوع : ( ع . ا ) . آنچه از قسم ادويه و ميوه در آب تر كنند . ( غياث اللغات ) . آنچه در آب بخيسانند چون مويز و خرما و دارو و جز آن . ( ناظم الاطباء ) . آبى كه در آن ادويه تر كرده باشند . ( غياث اللغات از بحر الجواهر ) . آبى است كه از خيساندن داروها يا ميوه‌هاى خشك در آن به دست آرند ، بدين صورت كه آب را بر دارو يا ميوه ريزند و آن را زمانى طولانى باقى گذارند تا در مسامات آنها نفوذ كند . ( بحر الجواهر ) . رنگ كه در آن بوى خوش باشد . آب شيرين سرد ، يا آب نه شور و نه خوش . ( منتهى الارب ) . - رجل نقوع اذن : مرد كه به هر چيز ايمان آرد . ( منتهى الارب ) . نِكابَت : ( ع . مص ) . گزند به دشمن رسانيدن . ( غياث اللغات ) . نِكايت : ( ع . مص ) . اثرى تمام كردن در دشمنان به كشتن يا جراحت وارد آوردن . ( فرهنگ فارسى معين ) . ( امص ، ا ) جراحت و اذيت . ( ناظم الاطباء ) . قهر بر دشمن به قتل و جرح . ( فرهنگ فارسى معين ) . زخم . آسيب . مجازات . گوشمال . نَكْس : ( ع . مص ) . واژگون ساختن . ( فرهنگ فارسى معين ) . بازگشت كردن مرض . بازگشت بيمارى . ( فرهنگ فارسى معين ) . نُكْس : ( ع . مص ) . بازگشتن بيمارى . عود كردن مرض . ( غياث اللغات ) . برگردان شدن بيمارى . بازگشتن مرض بعد از نقاهت . ( اقرب الموارد ) . ( امص ) . بازگرديدگى بيمارى . ( منتهى الارب ) . بازگردان شدگى بيمارى . ( ناظم الاطباء ) . بازگشت بيمارى . ( فرهنگ فارسى معين ) .