مَفْصِل : ( ع . ا ) . بند اندام و هر جاى پيوستگى دو استخوان . ج مفاصل . ( منتهى الارب ) . پيوندگاه اندام . ( غياث ) . بندگاه . ( ذخيرهء خوارزمشاهى ) . محل اتصال دو يا چند استخوان به يكديگر . مُفَصَّل : ( ع . ص ) . تفصيل كرده شده . ( غياث ) . مشروح . مقابل مجمل و مختصر . ( يادداشت به خط مرحوم دهخدا ) . مُفَصَّل : ( ع . ص ) . آن كه بيان مىكند و فصل فصل مىسازد و جزءجزء مىنمايد . ( ناظم الاطباء ) . مُقاسات : ( ع ، امص ) . رنج كشيدن . ( غياث ) . مِقْدام : ( ع . ص ) . بسيار پيش در آينده بر دشمن . مقدامة . ج مقاديم . ( اقرب الموارد ) . مِقْدار : ( ع . ا ) . اندازهء چيزى . ( منتهى الارب ) . لخت . پاره . قسمت . مَقدوح : ( ع . ص ) . مطعون . طعنه زده شده . كه طعن و قدح بر آن وارد است . مردود . غير قابل قبول . ناموافق شرع . مُقَشَّر : ( ع . ص ) . پوست دور كرده شده و اين از تقشير است كه به معنى پوست دور كردن باشد . ( آنندراج ) . قشر برآورده شده و پوست كنده شده و سپيد شده . ( ناظم الاطباء ) . مقشر كردن : پوست باز كردن . پوست كردن . پوست كندن . ( يادداشت به خط مرحوم دهخدا ) . مُقَطَّعه : ( ع ، ص ) . بريده شده و جدا شده . ( ناظم الاطباء ) . مُقَيئات : ( ع . ص ، ا ) . ادويهء قىآور . ( آنندراج ) . مُقَيِّئَة : ( ع . ص ) . تأنيث مقيئ . ادويهء مقيئه ، داروهايى كه قى آورند . ج مقيئات . ( يادداشت به خط مرحوم دهخدا ) . مُكابِرَه : ( ع . امص ) . معارضه و منازعه و مجادله و ستيزه . ( ناظم الاطباء ) . مكابرة . مُكَبّ : ( ع . ص ) . بر رو درافتنده . ( غياث ) . ( آنندراج ) . سرنگون شده و بر روى افتاده . ( ناظم الاطباء ) . بر رو دراندازنده ، لازم و متعدى هر دو آمده . ( غياث ) . مُكَبّ : ( ع . ص ) . بر رو انداخته شده . ( آنندراج ) . مِكَبّى : ( ع . ص نسبى ، ا ) . غضروف دوم از غضروف‌هاى حنجره . ( بحر الجواهر ) . يكى از سه غضروف حنجره است چون مكبه كه بر سر چيزى نهند و بدين سبب او را مكبى گويند و طرجهالى نيز گويند و اين را با « الذى لا اسم له » بند گشادى است و اندر مكبى