صِبَغ : ( ع . ا ) . رنگ . ( منتهى الارب ) . صِبْغ : ( ع . ا ) . نانخورش . ( منتهى الارب ) . خورش . ادام . قاتق . رنگ . ( غياث اللغات ) . صَبْغ : ( ع . مص ) . رنگ كردن جامه را به چيزى . ( منتهى الارب ) . صبى : ( ع . مص ) . ميل كردن به سوى نادانى جوانى و بازى و كودكى . ( منتهى الارب ) . طفلى و كودكى . ( غياث اللغات ) . صَبى : ( ع . ا ) . كودك يا كودك كه هنوز از شير باز نشده . ( منتهى الارب ) . كودك كه از شير باز شده باشد . ( غياث اللغات ) . صَحْن : ( ع . ا ) . ميان سراى و ساحت آن . قَرعاء . ( منتهى الارب ) . عرصه . فضا . ميدان . ساحت . دادن كسى را چيزى در صحن . ( منتهى الارب ) . چيزى دادن در قدح چوبين . ( تاج المصادر ) . صِحّة : ( ع . مص ) . تندرست شدن پس از بيمارى . ( منتهى الارب ) . و در كشاف اصطلاحات الفنون آرد : « صحت و مرض از كيفيات نفسانيه است » و ابن سينا گويد : « صحت ملكه و يا حالتى است كه بدان افعال به درستى صادر شود . و ملكه صحت است بالاتفاق ، اما در حالت خلاف است كه آيا خود صحت است و يا واسطه صحت باشد » و نيز ابن سينا گويد : « صحت ماهيتى است كه بدن انسان در تركيب مزاج چنان باشد كه افعال از آن صحيح و سالم صادر شود و مرض خلاف صحت است » . ( تلخيص از كشاف اصطلاحات الفنون ) . صَحْو : ( ع . مص ) . هوشيارى . هوشيار شدن از مستى . ( منتهى الارب ) . صَدْع : ( ع . مص ) . شكافتن چيزى را يا دو پاره ساختن چيزى را چنان كه جدا نگردد . ( منتهى الارب ) . صَرير : ( ع . مص ) . فرياد كردن و بانگ سخت برآوردن . بانگ زدن گوش كسى از باعث تشنگى . سرمازده شدن گياه . ( منتهى الارب ) . آواز در به وقت بستن و گشادن . ( غياث اللغات ) . آواز نعلين . ( غياث اللغات ) . صُعُود : ( ع . مص ) . بالا رفتن . ( بحر الجواهر ) . برآمدن . ( منتهى الارب ) . صَعود : ( ع . ص ، ا ) . جاى بلند . ( منتهى الارب ) . ( ا مص ) . بلندى ، ضد هبوط . ( منتهى الارب ) .