چيزى براى او آورند و آن‌ها را مُكرَه و تعلّق خاطر بدان يابد و بيند ، بايد قبول ننمايد و عذر بخواهد . بيست و يكم : آن كه متوجّهء معالجهء هر مريضِ از كار رفتهء « تختهء مشق » اطبّاء و مجرّبين گشته نگردد هر چند آن‌ها « 1 » ابرام نمايند ، اين [ طبيب ، ] مبالغه در عذر خواهى نمايد و خود را بد نام و ذليل و حقير نگرداند . بيست و دوم : آن كه پرگو و پر خوار و مشغول به تلذّذ و تعيش و تنعّم و هزل و لطيفه گويى و شرب خمر و ساير مسكرات و ارتكاب مناهى نباشد . و نظر حرام بر محارم مردم نيندازد ؛ بلكه همه را اطفال و برادر و مادر و خواهر خود داند و بيند و ذكر منافع و فوايد آن‌ها و مدح پر خورى و اختلاط اغذيه و اشربه و ناپرهيزى را نزد مردم - خصوص بيمار بهانه جوى رخصت طلب - ننمايد و باب اين را بر آن‌ها نگشايد . بالجملة ، متّصف به اوصاف و اخلاق حسنهء مرضيهء مذكوره و غير مذكوره ، و مجتنب و غير مرتكبِ از اوصاف سيئه و اخلاق رذيله و خايف از عذاب و عقاب و راجى رحمت و ثواب الهى - جلّ شأنه - باشد ؛ چنانچه ذكر يافت ابتداءً .

--> ( 1 )