ملا محمد مهدى بن على نقى شريف
120
زاد المسافرين ( فارسى )
مىكند . و بعد از بريدن بگذارند كه قدرى خون برود ، پس اگر ورم كند و وجع شديد حادث شود به يكى از مرهمها كه در تسكين وجع مذكور شد ، استعمال نمايند و مرهم سفيداب و كافورى بگذارند تا ملتئم شود . طريق ديگر آنكه بيخ دانهها را با ابريشم يا موى دم اسب يا ريسمانى محكم ببندند و يكى از مراهم مسكن وجع را بر او بگذارند تا خود بريده شود و بعد از افتادن ، مرهم سفيداب و كافورى استعمال نمايند تا موضع به صلاح آمده ملتئم شود و اين طريق اسهل است . بيان روغنى به جهت بواسير كه يكى از تراكيب فقير است و از اسرار مكتومه و مكرر به تجربه رسيده است ؛ اكثرى را قلع و اكثرى را تخفيف به حدى كه به آن تواند گذارنيد حاصل شده . هرگاه بىسيلان خون باشد ، اين نسخه است : پيه بز سرخ ، يكصد و پنجاه مثقال ؛ كافور ، زيبق از هريك ، دو مثقال ؛ حنا ، شش مثقال ؛ پيه بز را بگدازند و صاف كنند و زيبق را با حنا و آب دهن در ظرف سفالى با پشت قاشق بمالند كه اثرى از آن باقى نماند و كافور را نرم صلايه كنند و همه را با هم مخلوط نمايند و چندان برهم زنند كه چون مرهم شود به طريق ساير مرهمها استعمال نمايند . و هرگاه با سيلان خون باشد علاجش اين است : پيه بز سرخ ، يكصد و پنجاه مثقال ؛ كف دريا ، سفيداب قلع از هريك ، دو مثقال ؛ سرنج ، يك مثقال ؛ كافور ، نيم مثقال ؛ پيه بز را به دستور نسخه ديگر بگدازند و ساير ادويه را نرم صلايه كرده با هم مخلوط نموده مثل مرهم اول استعمال نمايند .