[ 1586 ] فصل [ دهم ] : اندر حلق شعر ادويه كه موى بتراشد ، آهك آب‌ناديده و زرنيخ ، هر دو را برابر بگيرند و بمالند و اگر قدرى آهك زياده باشد زود عمل كند . و بعضى قدرى سپيدى بيضه داخل مىسازند جهت عدم حرقت و صدف سوخته و زبد البحر سوخته و گچ سوخته با زرنيخ آميخته همين عمل دارد و طريق استعمال اينها مشهور است . [ 1587 ] فايده : مردان را سزاوار اين است كه موى عانه را ازين چيزها حلق ننمايد زيرا كه خالى از مضرت نيست و باشد كه به آفت بزرگ انجامد و شهوت كم كند و تراشيدن موى عانه به استره در سطبرى قضيب و افزونى شهوت نفع تمام دارد . [ 1588 ] فصل [ يازدهم ] : در منع انبات موى بايد دانست آنچه موى را از روئيدن باز دارد ، يا مخدّر و مبرّد بود ، چون بيخ شوكران و افيون به سركه آميخته ؛ يا مسدّد مسام بود ، چون سپيده ارزيز و قيموليا و شب به آب يخ يار كرده ؛ يا بالخاصيت مانع انبات بود ، چون خون سنگ‌پشت و بيضهء مورچه و جز آن . [ 1589 ] انتباه : هرگاه ادويهء مانع انبات بر عضوى بگذارند ، نخستين بايد كه موىهاى آنجا بركنند [ يعنى ] به موچنه يا به نوره حلق نمايند و عقب او دوا بمالند . و اگر موى را به استره تراشند و دوا مالند ، هيچ اثر نكند ؛ لهذا گفته‌اند : « يطلى بعد النتف أو الحلق بالنورة دون الموسى » « 1 » .

--> ( 1 ) . ترجمه : « اين ادويه را بايد بعد از كندن يا از بيخ زدن موها با نوره بمالند نه بعد از تراشيدن با تيغ » . م .