محمد مؤمن بن محمد زمان الطبيب التنكابني ( حكيم مؤمن )

543

تحفة المؤمنين ( تحفه حكيم مؤمن ) ( فارسى )

كننده‌هاى آن و روياننده‌ها و مانع ريختن و تشقّق و تساقط و ادويهء دراز كردن و منع روييدن و مجعّد كردن و رفع تجعيد مفرط و ستردن و آسان كندن آن مذكور است . منع روييدن موى اسفيداج مجرّب دانسته‌اند . بنج طلاءً . جوز موى انثيان قبل از بلوغ . حربا خونش ، طلاءً بعد از كندن مانع . حلزون رطوبتش ، طلاءً بعد از كندن مؤثر . خفاش خونش ، طلاءً قبل از بلوغ . دبّ خونش ، طلاءً . زرنيخ مجرّب . ضبع زهره‌اش ، بعد از كندن مجرّب . طاليقون كندن موى ، به منقاشى از آن . علق طلاءً ، بعد از كندن مجرّب . كرنب شكوفه‌اش ، مانع آن . نمل طلاءً ، بعد از كندن مجرّب و نيز تخمش ، ضماداً مسقط و مانع آن دانسته‌اند . دواى ( 18 ) باب ( 17 ) مانع روييدن موى پشت زهار نيز مجرّب ، يسير الّاقيموليا . داء الثعلب ابهل طلاءً ، مجرّب . اخثاء البقر مجرّب . اذربو . اسقيل مو بروياند . اشراس طلاءً ، رافع آن . اقط ضماداً ، مفيد . اوّز پيه‌اش . بادآورد ساقهء تازه‌اش ، مجرّب دانسته‌اند . بول . ثافسيا . ثعلب ريه‌اش ، طلاءً مجرّب . ثوم ضماداً . جوز روغنش ، مجرّب . چوب چينى . حبّة الخضرا جهت روييدن موى ، مجرّب دانسته‌اند . خردل ضماداً ، جهت رفع آن . دبّ پيه‌اش ، جهت روييدن آن . دود زبل طلاءً ، مجرّب . ذباب ضماداً ، مجرّب . ذراريح ضماداً ، جهت آن و نيز طلاءً ، جهت روييدن آن . زبد البحر ضماداً ، مجرّب . زفت رطب طلاءً و نيز روغنش . سلق ضماداً ، نافع . سلخ الحيّه طلاءً ، جهت روييدن آن . كبيكج ضماداً . كبريت ضماداً . كندش جهت روييدن آن مجرّب . ماعز سرگينش ، طلاءً و نيز سُمش ، طلاءً . نرجس بيخش ، ضماداً . نموس سرگينش ، طلاءً رافع آن . نوشادر طلاءً . نيلوفر بيخش ، ضماداً نافع . ورل طلاءً ، رافع . ايارج لوغاذيا ( 1 ) جهت آن نافع . ايارج روفس ( 6 ) . حبّ ( 8 ) جهت آن نافع . روغن ( 19 ) به غايت مفيد . مرهم الخل ( 2 ) جهت آن نافع . ضماد ( 63 ) يسير ، مجرّب و بى عديل . ضماد ( 64 ) مجرّب . دواى ( 7 ) باب ( 18 ) مجرّب .