[ مقدمه مؤلف ] بسم اللّه الرّحمن الرّحيم اى فيض تو آبروى هر دهقانى * پروردهء تست هر گل و ريحانى تا لطف تو ارشاد زراعت ننمود * نامد به كف آدم صفى را نانى حمد و سپاس رزاقى را كه مزارع و صنعت قدرتش از فحواى آيهء كريم ( أَ أَنْتُمْ تَزْرَعُونَهُ أَمْ نَحْنُ الزَّارِعُونَ ) مفهوم مىگردد ، و مشارع منافع رأفت و رحمتش از آواى ( وَ فَجَّرْنا فِيها مِنَ الْعُيُونِ ) معلوم مىشود ، و ثناى بىقياس فياضى را كه ذوارف عوارف فيض و كرمش از انهار فايض الانوار ( وَ سَقاهُمْ رَبُّهُمْ شَراباً طَهُوراً ) و جويبار گوهر آثار ( وَ أَسْقَيْناكُمْ ماءً فُراتاً ) بر كشتزار خار و گل يكسان است . شعر ابر كرمش بوقت احسان * در فيض بود بجمله يكسان صانعى كه عقل عاقلان در آثار انوار بساتين حكمت بىنهايت كه باغبان ابداع و اختراعش بانواع رياحين مختلفه و اضعاف تزئين متنوعه ساخته و پرداخته حيران است . بيت در صحن چمن ز صنع يزدان * عقل عقلاست جمله حيران قادرى كه در عرصهء چهارباغ جنان و صحن جهان ، نخل آراى رياض ابداع است ، حكيمى كه در روضهء رضوان پيوندگر نهال امكان ، و نوباوه‌رسان نخل اختراع است .