قوس و جوزا و خوشه و ماهى * وصف ايشان اگر ز من خواهى گويم اين حكم هست بر من عين * ز آنكه اين چار هست ذو حدين اختيار الزراعه گر بود ميل تو زراعت را * بكنى اختيار ساعت را بطلب ماه را به خانه خاك * ور بسرطان بود نباشد باك اختيار الغرس ور درختان نشانى اندر باغ * بنمايم تو را رهى چو چراغ ماه بايد به برج ثابت در * كوكب سعد را به ماه نظر و آيات بينات در محل بذر نمودن و نهال كاشتن خواندن ، نقل است از بزرگان دين كه هركس در محل بذر افشانيدن باخلاص تمام آيه كلام ملك علام عز اسمه را كه ( كَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنابِلَ فِي كُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ وَ اللَّهُ يُضاعِفُ لِمَنْ يَشاءُ وَ اللَّهُ واسِعٌ عَلِيمٌ ) را بخواند حضرت اللّه تعالى آن زراعت را بركت تمام مىدهد . چنانچه از معنى آيه بابركت فرخنده رايت فهم مىشود كه هر دانه كه در زمين طيب بكارند و آن دانه بروياند هفت خوشه بدان نوع كه هفت شعبه شاخه از او منشعب گردد و بر سر هر شعبه خوشه بود و در هر خوشه صد دانه كه يكى را هفتصد حاصل آمده باشد و خداى تعالى زياد گرداند اين هفتصد را به هفت هزار و بيشتر و براى هركه خواهد از نفقه‌كننده‌ها بحسب نيت او و خدا بسيار بخشش است كه يكى را هفتصد و زياده مىدهد ، خدا داناست بنفقه‌كننده‌ها و عزايم و نيات ايشان . شعر آنكه اشارت بخودت مىدهد * دانه يكى هفتصدت مىدهد دانه بانبازى شيطان مكار * تا كه يكى هفت صد آيد ببار و در فرصت درخت كاشتن كلام كريم حضرت ملك قديم و حكيم واجب التعظيم