روضه هشتم در بيان نهال اشجار و گل و رياحين بسياق باغبانى در جهارباغ كاشتن در برابر يكديگر و عمارت جنت آيات بجانب جنوب رو بشمال خواهد بود و رياض بساتين بهشت آئينش بعنايت حضرت الهى و فيض نامتناهى جلت آلائه و عمت نعمائه كه بناى نه قصر و دوازده برج افلاك را بعمارى كن فيكون برافراخت و بشمسهء مهر و ماه روى ايوانش را منور و مزين ساخت و چهار طاق ، بلند رواق عناصر را بدستيارى قدرت بيچون سر بر افلاك برافراشت و برنگ بياض صبح و حمرت شفق ملوّن كرده بياراست . و رياض قدس را بلاله و گلهاى زرنگار و اشجار ميوه‌دار با صد لطافت و زيب ، بنظارت و طراوت تمام پرداخت و گلستان انس را بگلهاى هميشه بهار و الوان ميوه‌هاى لطيف آبدار عيان گردانيد ، ايجاد و تكوين خواهد يافت . شعر طراح بناى اين كهن دير * گردش‌ده چرخ باژگون سير معمار بناى روزگاران * گنجينه گشاى رازداران نخل آراى رياض ابداع * نوباوه رسان وى بانواع پيوندگر نهال انسان * در عرض چهار باغ امكان زين باغچه بهشت پرتو * انگيخته هر زمان گل نو طرح چهار باغ و عمارت طرح آنست كه گرد چهار باغ را از پاى ديوار سه ذرع گذاشته بعد از آن يك ذرع جوى سازند و كنار جوى كه از جانب ديوار است ، سفيددار سمرقندى نزديك يكديگر كارند كه خوش‌نماست . و ناجو چندان لطافت و ميمنتى ندارد و جانب