به آب گرم بشويند و بعد از آن خشك شود چون چنين كنند روغن بيشتر حاصل آيد و و آن را بآهستگى چينند چنانچه شاخه‌هاى درخت شكسته نشود و از چوب فرونكنند بلكه مشابه كرسى از چوب بسازند و بر آن بالا روند و بدست به‌چينند و چون خواهند كه آن را به جهت خوردن مملح سازند آن را از قطعه بىسوراخ كنند و در ظرف سفالين كنند و قدرى نمك ساويده بر آن ريزند و بگذارند تا نمك گداخته شود پس از آن ظرف بيرون آورند و در ظرف ديگر كنند و عسل و عصير عنب و برگ نارنج در آن ظرف كنند چنانچه زيتون در آن پنهان شود پس هروقت كه خواهند بيرون آورند و مىخورند با نان . معرفت گرفتن روغن زيتون چون زيتون از سبزى ميل به سرخى كند آن را بدست به‌چينند هر روز آن‌قدر به‌چينند كه در يك روز روغن توان گرفت نه همه بيگبار ، پس آن را در روى جامه در آفتاب نهند تا اندكى خشك شود و برگ و چوب كه در آن ميان باشد از آن جدا كنند پس به آن طريق كه مذكور شد نمك بر آن پاشند و بدست‌آس آن را نرم كنند بر وجهى كه دانه اصل آن نشكند پس آن را در موضعى كه عصير خواهند كرد ريزند و چيزى ثقيل بر آن نهند تا روغن بيرون آيد چون روغن بايستد ثقل زياد كنند تا قدرى ديگر روغن بيرون آيد و همچنين در ثقل آن زياد مىكنند تا وقتى كه روغن نماند و بهترين آن روغن بود كه اول بار بيرون آيد پس آن را در خم كنند و قدرى نمك و بوره بكوبند و در آن خم بريزند و آن را بعصا كه از چوب زيتون بود مىجنبانند مدتى بگذارند تا دردى آن در اسفل خم جمع شود پس صافى آن برگيرند و در ظرف آبگينه كنند و اگر آبگينه نباشد در ظرف سفال رنگين كنند پس آن را در موضع خنك نهند كه باد شمال بر آن عمل داشته باشد چو باندك حرارتى زود متغير شود و اگر قدرى نمك گرم كرده و بريان كرده در ميان روغن ريزند يا قدرى از عروق درخت نارنج بريان كرده در آن ريزيد طعم آن بغايت خوش شود و اگر قدرى انيسون كه آن را باديان رومى