درخت زيتون درخت زيتون - بموجب نص قرآن درخت مبارك است و از اين جهت گفته‌اند كه كسى كه درخت زيتون مىنشاند و محافظت آن بكند مىبايد كه پرهيزكار و زاهد باشد تا از آن درخت بار بسيار آورد و از آن منفعت تمام يابد و اگر بخلاف اين باشد آن درخت بار كمتر آورد و از آن منفعت نه‌بيند و در بعضى بلاد روم كودكانى را كه بر ايشان قلم تكليف نرفته فرمايند كه زيتون به‌چينند و از آن خير و بركت بسيار به‌بينند . معرفت غرس نهال زيتون و زمينى كه صالح آن باشد چون گرماى تابستان به آخر رسد و روى به خزان نهد و تغيير در ورق زيتون پيدا شود ، درخت زيتون مىتوان نشاند و بهترين اوقات غرس آن ما بين اول عقرب و اول قوس است و در بعضى بلاد در بهار نيز درخت زيتون را نشانند و زمين آن زمينى بايد كه سرماى آن بسيار نبوده و زمين سفيد و بىگياه بوده و خشك و بسيار نمناك نيز نباشد و نشايد كه زمين شوره‌زار و زمينى كه خاك آن سرخ باشند بنشانند و زمينى كه در بلندى نباشد و باد بر آن عمل نداشته باشد و بسيار گرم بود مناسب زيتون نيست و زمين آن هرچه بلندتر بهتر بود . معرفت حفرهء درخت زيتون اول زمين را از هر گياهى پاك كنند پس حفره در آن زمين بكنند و يك سال حفره را بگذارند تا نيك خشك شود چو هرگاه چنين بود آن درخت بهتر بگيرد و زودتر ببار آيد و اگر تعجيل باشد مدت دو ماه هر روز قدرى گياه خشك و نى در آن حفره بسوزانند تا خشك شود و عمق هر حفره دو ذرع يا سه ذرع بايد و ميان هر دو حفره