در سر هر لو سه نخ يا چهار نخ در خور زور گذارند سال چهارم چون حوت شود از هر لو دو نخ بر سر لوير برده آنجا بردارند و بقيه را در ميان پل و بعد از آن پشت پل را خارپشته نموده جانب لوير را يك وجب از روى زمين اصل آخوره ساخته خاك آن بر سر خارپشته ريزند و آخوره نمودن جهت لوير بستن است و ديگر تك جويه را شديار نمايند و دو نخ سر لوير را كشيده در خاك سر لوير مضبوط سازند كه باد آن را ضرر نرساند و تنه تاك كج نشود و هر تاك را پنج من انبار ريزند و در پنجم حمل پنك آب دهند و چون سبز شود پنك چينى نموده و چنان سازند كه در هر بند كه دو پنك و سه پنك بيرون آمده باشند بيك پنك بر اصل آورند و بعد از آن پنكهاى مذكور را تنك نموده بنوعى ملاحظه نمايند كه پشت پل بر تاك شود و ملاحظه انگور ننمايند كه در اين سال مدعا نخ تاك است و در سر جوزا يك آب و پانزدهم يك آب ديگر داده در سرطان و اسد هر دو روز و سنبله هر پانزده روز آب دهند . و چون انگور شيرين شود يك شديار ديگر نموده تا بيست روز آب ندهند كه انگور پيش‌رس را باز نمايند و بعد از آن ساير انگورها را يك آب داده شديار ديگر نمايند و گذارند كه نخ تاك پخته شود . - اگر آب دهند دو نقصان دارد : اول - آنكه انگور مشكك مىشود . دويم - نخ تاك در روش مىشود و در سرما حذر مىكند ، چون پخته نشده . - مدعا از شديار نمودن بسيار آنست كه : اول - ريشه تاك بر روى زمين نيفتد و هرگاه لوير بندند ريشه آن بريده و ضايع نشود . دويم - آنكه تاك پرزور شود و در هواى خنك تك جويه را شديار ننمايند كه ريشه تاك را مبادا سرما ضايع كند و تاك خشك شود . سال پنجم چون حوت شود اول تاك را از سه نخ فراخور زور بريده چنانچه