فصل اول تشريح گلو گلو عبارت از فضايى است كه نفس و غذا از آن در جريانند . و چند زائده دارد كه عبارتند از : زبان كوچك ، لوزتين ، غلصمه ( گوشت ميان سر و گردن ) . و تو تشريح مرى و حنجره را دانستى ! زبان كوچك : گوشتى معلق در قسمت بالايى حنجره و پرده مانند است كه هوا را به تدريج وامىدارد تا سردى هوا يكباره و يكهو ريه را نكوبد ، و دود و گرد را بازدارد . و زبان كوچك مانند درى است بر مخرج صوت و دركوبه‌اى است كه به وسيلهء آن صدا تقويت شود و بلند گردد و ازاين‌رو اگر زبان كوچك قطع شود به صدا آسيب مىرسد . زبان كوچك ريه را براى پذيرش سرما و آزار ديدن از سرما و سرفه آماده مىسازد . لوزتين : دو گوشت برآمده بالاى بيخ زبان و تو گويى دو گوش كوچكند ، اين دو پارچه گوشت ، پى آلوده و غده مانند خلق شده‌اند تا نيرومند باشند ، و در عين حال همانند دو بيخ آن گوشند ، راه به سوى مرى از ميان آنها مىگذرد . وظيفهء لوزتين جمع كردن و كنترل كردن هوا در سر قصبة الريه است كه هرگاه قلب هوا را بركشد هوا همگى يك دفعه وارد نشود و روان را بيرون نراند . غلصمه : پرده‌اى گوشتى است كه در زير زبان كوچك به سق چسبيده و فروهشته و بر سر قصبه آمده است و در بالاى غلصمه استخوانكى است چهار ضلع ؛ دو تا رو به بالا و دو تا رو به پايين و آن را قايق گويند . قصبه و مرى را بعدا شناسايى مىكنيم . فصل دوم بيماريهاى گلو گاهى از سوء مزاج يا ورم يا بيماريهاى ساده يا از بين رفتن يك عصب گلو آسيب مىبيند . گفتار اول حاسهء بويايى ، آسيبهاى وارده بر بينى ، سيلان مواد از بينى