فصل بيست و نهم - داغ كردن ( الكى ) داغ كردن براى چند نوع بيمارى بهره دارد : بازدارندهء تباهى است و نمىگذارد فساد انتشار يابد . اندامى را كه مىخواهد مزاج خود را بازيابد تقويت مىكند . مواد فاسد و تباه را كه به اندامى چنگ زده است مىگدازد . خون‌ريزى را بند مىآورد . بهترين ماده‌اى كه براى داغ كردن انتخاب شده است طلاست . معلوم است كه محل داغ كردن در سطح بدن است يا اينكه در داخل اندامى مانند بينى ، دهان يا مقعد پنهان مىباشد . اگر داغ گذاشتن بر موضع ناپيدا ( اندام درونى ) انجام مىگيرد بايد قالبى را كه موادى مانند طلق يا سريش بر آن مىپوشانند با سركه خيس كنند ، پارچهء قماش بر آن به‌پيچند ، بوسيله گلاب يا افشرهء ديگرى بسيار سرد كنند ، بعد قالب را در آن منفذ فروبرند تا به محل داغ كردن برسد . آنگاه بايد داغ را از طريق قالب به مقصد رساند ، بدون آنكه اطراف قالب بسوزد . بويژه اگر ابزار داغ‌گذارى از جدار قالب نازك‌تر باشد ، بهتر است داغ به اين جدار نخورد . كسى كه داغ مىگذارد بايد مواظب باشد كه نيروى داغ به اعصاب ، زردپىها و وترها اثر نكند . اگر داغ‌گذارى به منظور بند آمدن خون است بايد بسيار قوى باشد تا زخم حاصل از داغ عمق و ستبرى داشته باشد و به زودى برنيفتد ، زيرا اگر زخم حاصل از داغ بيفتد و داغ به خونريزى منجر شود حال بيمار بدتر از پيش مىگردد . اگر داغ را به منظور برانداختن گوشت تباه مىگذارى و مىخواهى بدانى گوشت سالم و درست در كجاست بايد بدانى كه گوشت سالم آن است كه به درد آيد . شايد بخواهى گوشت و استخوان زير آن را داغ كنى تا تباهى را ريشه‌كن سازى ، اگر اين حالت در آهيانه است بايد آن را لطيف گردانى تا مبادا مغز به جوش آيد و حجاب‌ها بترنجند . ولى اگر در آهيانه نيست بيم نداشته باش و هرچه خواهى كن « 339 » .

--> ( 339 ) - نسخه انگليسى : « اگر استخوان مرده ( نكروزه ) بر روى اندام مهمى چون مغز قرار گرفته باشد سوزاندن نبايد بطور عمقى صورت گيرد زيرا اين امر سبب تحريك و اختلال در كار مغز و جمع شدن و چروكيدن پرده‌هاى آن مىگردد . اگر چنين حالتى نبود سوزاندن مىتواند به آزادى و بدون نگرانى صورت گيرد » .