و ناپسنديده شكار شده‌اند نبايد به كار برد . بايد زالوهائى را مورد استفاده قرار داد كه از آب هاى خزه‌دار كه محل زيست قورباغه‌هاست شكار شده‌اند . به حرف كسانى كه مىگويند زالوهاى آبهائى كه محل زندگى قورباغه‌هاست خوب نيستند ، نبايد گوش كرد . زالوى مطلوب داراى اختصاصات زير است « 319 » : 1 - برنگ ماش و كمى مايل به سبز است و دو خط زرد زرنيخى در طول پشتش كشيده مىشود . 2 - زالوى سرخ مايل بزرد و داراى پهلوى مستدير . 3 - زالوى جگرى رنگ . 4 - زالوهائى كه شبيه ملخ‌هاى ريز هستند . 5 - زالوهائى كه به دم موش شباهت دارند . 6 - زالوهاى باريك و سر كوچك . 7 - زالوهاى شكم قرمز بهتر از زالوهاى پشت سبز هستند ، بويژه اگر از آب جارى

--> - آشاميدن آبهاى آلوده وارد دهان مىشود و از آنجا به بينى و حلق حيوان يا انسان وارد مىشود و حتى در بعضى موارد مىتواند مجراى ناى را به‌بند و موجب خفگى شود . همچنين زالوهاى خطرناك مىتوانند بهنگام شنا وارد مهبل و اندام تناسلى زنان شده و يا وارد چشم يا گوش انسان گردند . گذشته از آن اين زالو مىتواند باعث ايجاد سرفه‌هاى شديد و خونريزى از ريه گردد . زالوهائى كه يك‌بار مورد استفاده قرار گرفته‌اند ممكن است ناقل بيماريهايى چون تيفوس و يا موارد مشابه ديگر باشند . ( 319 ) - زالوى پزشكى ( Hirudo medicinalis ) يكى از گونه‌هاى راستهء زالوهاى آرواره‌دار بىخرطوم است كه از زمانهاى بسيار قديم براى معالجات پزشكى مورد استفاده قرار مىگرفته است . طول آن بطور متوسط 12 سانتيمتر و عرض آن حدود يك سانتيمتر است ولى ممكن است بزرگتر هم باشد ( 25 تا 20 سانتيمتر ) . بطور كلى زالوى پزشكى را يك كرم نسبتا كوچك مىدانند كه طول آن از چند سانتيمتر تجاوز نمىكند . رنگ زالوى پزشكى بسيار متغير است و برنگهاى مختلف آن را توصيف كرده‌اند . در واقع سطح پشتى آن قهوه‌اى ، حنائى ، زيتونى سياه و زيتونى سبز است . زالوى پزشكى را مىتوان از روى دو خط نازك رنگارنگ روى پشت ، تشخيص داد . اين دو خط حتى در نمونه‌هائى كه رنگ بسيار تيره دارند قابل تشخيص است . حاشيه پهلوئى آنها ( از سطح پشتى تا شكمى ) به رنگ زرد نارنجى است . شكم آنها معمولا بسيار رنگارنگ است اما ممكن است سطح شكم فقط يك رنگ داشته باشد . در بزاق زالوى پزشكى ماده‌اى بنام هيرودين ( Hirudin ) وجود دارد كه از انعقاد خون جلوگيرى مىكند .