پيشگفتار [ دانشنامه ميسرى ] بسمه‌تعالى حكيم ميسرى « 1 » سرايندهء دانش‌نامه ، پزشكى است به نام « ميسرى » و باحتمال زياد اين كلمه لقب او بوده است ميسرى در پايان كتاب در ذيل عنوان « پند و نصيحت ميسرى حكيم » از خودش چنين ياد كرده است : هرآن كز نامهء من شاد گردد * نبايد كاين برو چون باد گردد ( 4474 ) نياز آرد بگويد از دل پاك * كه يا رب « ميسرى » بد بود و ناپاك ( 4476 ) الهى رحم تو بيش از گناهش * من او را آمدم پيشت به خواهش ( 4477 )

--> ( 1 ) - ميسر : بفتح اول و كسر سوم در لغت بمعنى : « قمار باختن » آمده است و بعيد است كه كسى اين كلمه را با همين معنى براى خود نام يا لقب انتخاب نمايد اما بعيد نيست كه ديگران چنين لقبى به كسى بدهند . و شايد بفتح اول و سوم و مخفف « ميسارى » باشد كه نام گروهى از مردم و باحتمال زياد بمعنى سپاهى بوده است . اسدى طوسى در گرشاسبنامه گويد : ز هرگونه مردم ز ميساريان * ز مهتر شماران و بازاريان ( ص 268 ) و حكيم ابو القاسم فردوسى همين كلمه را به صورت « نيسارى » آورده است . صفى بر دگر دست بنشاندند * همى نام نيساران خواندند كجا شيرمردان جنگاورند * فروزنده لشكر و كشورند ( ج 1 ص 40 )