و در مواردى كه نسخهء « م » نيز اين اضافات را داشته است براى خواندن كلمات محو شده از آن هم استفاده كرده است مع هذا قسمتهائى به كلى لا يقرء مانده است و ناچار آنها را با چند نقطه ( . . . ) نشان داده است . همچنين اگر در خواندن كلمه يا جمله‌اى مشكوك بوده است پيش از آنها حرف ( ظ ) قرار داده شده است . اين نسخه از نظر رسم الخط و داشتن كلمات مشكول حائز كمال اهميت است : 1 - از نظر شيوهء خاص رسم الخط بسيار كهن آنكه ذيلا بنكات اساسى آن اشاره مىشود : الف - حرفهاى « پ » ، « چ » ، « ژ » ، « گ » در بيشتر موارد بشيوهء معمول در رسم الخط قديم با « ب » ، « ج » ، « ز » ، « ك » يكسان نوشته شده است ، ولى كاتب در بعضى از موارد نيز سه حرف نخستين را به شكل امروزى آنها با سه نقطه « پ ، چ ، ژ » و حرف آخرى را بدين شكل « ك ، ك ، » نوشته است . اين دو شيوهء نگارش در متن چاپى كاملا مراعات شده است و بجاى شكل مخصوص كه در چاپخانه موجود نبود همه جا « گ » قرار داده شده است . ب - قاعدهء دال و ذال به صورتى كه در نسخهء اصل بوده مراعات گرديده است . ج - در اتصال و انفصال كلمات از هر جهت رسم الخط نسخهء اصل مراعات شده است و چون در نسخهء اصل يك كلمهء مركب گاهى متصل و گاهى منفصل نوشته شده است در نسخهء چاپى نيز در اين مورد رسم الخط واحدى به كار نرفته است مانند : كشكاب ، كشك‌آب - زهدان ، زه‌دان - يخاب ، يخ‌آب ، و از جملهء اين موارد است كلمهء « كه » كه در بسيارى از موارد بكلمهء بعد اعم از اسم ، فعل ، ضمير ، صفت و حرف متصل نوشته شده است مانند : كتابستان ، كبهار ، كگفتم ، كنپوسيده ، كمن ، كترا ، كهيچ ، كبدين ، كبدان ، كچن ، كبا . د - كلمهء « كه » بشكلهاى مختلف : كه ، كى ، كي ، ، نوشته شده است كه در نسخهء چاپى حاضر شكل اول آن به صورت « كه » و بقيهء شكلها به صورت « كى » نشان داده شده است . ه - كلمهء « چه » نيز گاهى به شكل « جه » و گاهى به شكل « جى » كتابت شده است ، در متن چاپى رسم الخط نسخهء اصل مراعات گرديده است .