ربيع بن أحمد الأخويني البخاري

421

هداية المتعلمين في الطب ( فارسى )

آزمودم « 1 » اكليل الملك را بجوشانذ به آب « 2 » تا نيك ببزذ حسك « 3 » دو درم سنك زعفران يك درم سنك زردهء خايه بريان كرده يكى مر دو مثقال آرد تخم كتان و آرد خطمى و آرد حلبه از هر يكى بنج درم سنك اين‌همه را جمع كند بميبخته و روغن شيره و مقل و كوهان اشتر « 4 » نيز نيك آيذ « 4 » . علاج بواسير جنانك بايست كفتم . فى ديدان البطن « 5 » آكاه باش كه جهار جيز ببايذ تا كون جيزى تمام شوذ « 6 » : يكى فاعل و ديكر مادت و سديكر آلت و جهارم تمامى آن جيز . اما فاعل اندر كون حيوانات « 7 » كرمى بوذ و اين كرمى اينجا از عفونت بود هر كجا ترّى بوذ « 8 » از وى حيوانات شايذ بوذن و كرمى از حرارت عفنى « 9 » با حرارت طبيعى « 9 » يار كردذ از آنجا حيوان آيذ و لكن طبيعت كارى نكند « 10 » بكزاف و هيج فايده نبوذ از شبش و كرم تا كفته آيذى « 11 » كى حرارت طبيعى بوذ كى فاعل وى بوذ بس فاعل وى حرارت عفنى بوذ و مايه « 12 » بلغم بوذ « 13 » مر او را « 14 » و آلت روذكانى و جهارم تمامى كون وى و اين را صورت كويند جه تمامى هر جيزى به صورت بوذ « 15 » و از صفرا ( f . 335 ) عفونت نيايذ و حيوان نيايذ از رطوبت وى از بهر طلخى او را كه طلخى تباه‌كننده بوذ حيوان را و از سودا هم نيز نيايذ

--> ( 1 ) - ف : آزموده‌ام ( 2 ) - ف : « به آب » ندارد ( 3 ) - م : حشك ( 4 - 4 ) - ف : نيك آيد اينك ( 5 ) - ف : باب فى ديدان البطن ( 6 ) - ب ه : از روى علم طبيعى ( 7 ) - ف : حيوان ( 8 ) - ب ه : كى ( 9 - 9 ) - ف : يا از حرارت طبيعى بود . ب ه : افزوده . و با ترى ( 10 ) - ف : « نكند » ندارد ( 11 ) - ف : كفته آيذ ( 12 ) - ب ه : ذات او ( 13 ) - ف : « بوذ » ندارد ( 14 ) - ب ه : مرين دو نوع را كى كفتيم ( 15 ) - ب ه : و بما . . . م : كه تمام شدن هر جيزى بمادت و صورت او بوذ