« 1 » نبوذ و روى فاسيده بوذ و بنسخت ديكركونه روى تيره بوذ و آماسيذه و آب دهان بسيار بوذ باز جون شكم باك شذ كوارش خوزى به كار دارذ و كوارش خوزى سه كونه بوذ : يكى نسخت قديم است او را گوارش خوزى بزرك خوانند و ديكر بنسخت يحيى بن ماسويه است و اين نيز نيكوست و سديكر بنسخت استاذ ما محمد بن زكريا است و نسخت اين داروها بقرابادين بسر سرابيون و آن محمد بن زكريا بيابى . نسخت كوارش حبّ آلاس كه نافع بوذ مر شكم رفتن را كه از بلغم بوذ و مر قى را اكر از بلغم بوذ و ترّى را و سو الهضم را كه از معده بوذ حب الاس خشك نيكو يك من هليله سياه و بليله « 1 » و آمله و طاليسفر « 2 » از هر يكى بيست درم سنك قرنفل و قرفه و خيربوا و قصب الذريره و حب البلسان « 3 » از هر يكى دوازده درم سنك بلبل و داربلبل و زنجبيل از هر يكى ده درم سنك مصطكى و قردمانا و كرّويا « 4 » و انيسون و زيره و « 5 » سنبل و سليخه « 5 » و قاقله از هر يكى شش درم سنك كوزبوا و تخم كرفش « 6 » و نانخواه از هر يكى بنج درم سنك ساذهء هندى و حماما از هر يكى جهار درم سنك جمله اين داروها بيست و شش بوذ . [ صفت ] « 7 » معجونى « 8 » شايسته مر اسهال « 1 » بلغمى را و آسان بدست آيذ ، كندر « 9 » ده درم سنك نانخواه و جلنار از هر يكى ده درم سنك سعتر بارسى بنج درم سنك كرّويا و كشنيز خشك بريان كرده و زيره كرمانى « 10 » اين‌همه « 11 » بسركا فرغار كرده و بريان كرده اعنى كشنيز و زيره و كرّويا را خزميان يك درم سنك ( f . 314 ) عود هندى سه درم سنك كوزبوا يك

--> ( 1 - 1 ) - اين قسمت نيز در « ف » نيست ( 2 ) - ف : طالسسير ( 3 ) - ف : حب بلسان ( 4 ) - ف : « و كرويا » ندارد ( 5 - 5 ) - ف : سليخه و سنبل ( 6 ) - ف : تخم كرفس ( 7 ) - از « م » افزوده شد . در اصل خوانده نمىشود ( 8 ) - ف : معجون ( 9 ) - ف : كندرو ( 10 ) - ب ه : از هر يك ده درم سنك . م : از هر يكى ده درم سنك ( 11 ) - ف : افزوده . را