ربيع بن أحمد الأخويني البخاري

310

هداية المتعلمين في الطب ( فارسى )

جنين كرديمى « 1 » . و بوذ كى آماس از صفرا بوذ « 2 » نشان وى آن بوذ كه درد و « 3 » سوختن بسيار بوذ و جشنكى بسيار و لكن « 4 » علاج اين همان بوذ كى ياذ - كردم الا آنك « 5 » حقنه نرم بسيار بايذ كردن و كشكاب و لعاب اسبغول بسيار بايذ داذن و غرغره به آب انكور كرك « 6 » بسيار بايذ كردن و اب خربز و خيار بادرنك بايذ داذن و دايم غرغره « 7 » بايد كردن « 7 » به شراب خرتوت ساده و ربّ « 8 » زرك اكر بيابذ . و بوذ كى آماس از بلغم بوذ و نشان اين آن بوذ كى سوختن نبوذ و رنك نبوذ زيادتى و « 9 » زفان بيشتر « 9 » حال بيرون آمذه بوذ و رنك « 10 » مىروذ و علاج اين حقنه تيز بوذ و غرغره كردن بسبندان و انكبين كه بهر رطلى انكبين ده درم سنك سبندان بوذ و نيز شايذ كه آب ترب بكيرد و با سكنكبين بياميزد و غرغره كند به آب « 11 » انجير و بوره‌ى ارمنى « 12 » و بدمد اندر حلق بوره ارمنى « 12 » و نوشادر و كر دوا الخطاطيف بيابند و غرغره كنند نيك - بوذ و بدان « 13 » كه باخر خناق دموى ياذ كردم اكر غرغره كند نيك آيذ و كر « 14 » به شراب كوز با مرّ و زعفران علاج كنى نيك آيذ و غذا كرنب بايذ داشتن و سبوساب بتخم معصفر . و بوذ كى زخمى افتد « 15 » بركردن و خناق افتد « 15 » و علاج وى همان بود

--> ( 1 ) - ب ه : دارو ديكر منفعت كند خناق و . . . بلغمى را كى با آب كشك يا با اب كل و . . . جوشيده بدهند و اكر بدين ابها بكدازند و بدان جايكاه براندايند سود دارد زعفران يك وقيه نشاسته سنبل از هر يكى نيم وقيه مازو زرد ميانه نه بزرك و نه خرد هشت بشمار همه بكوبد و ببيزد و بانكبين معجون كند شربتى از وى نيم مثقال و اكر به آب بخته انيسون و تخم باديان . . . ( 2 ) - ف : افزوده . و بوذ و ( 3 ) - ف : « و » ندارد ( 4 ) - ف : « و لكن » ندارد ( 5 ) - ب ه : اينجا ( 6 ) - ف : « كرك » ندارد ( 7 - 7 ) - ف : كند . ( 8 ) - ف : « رب » ندارد . ( 9 - 9 ) - ف : زبان بيشتر از ( 10 ) - ب ه : لعاب ( 11 ) - ف : با آب ( 12 - 12 ) - ف : ندارد ( 13 ) - ب ه : دارو ( 14 ) - ف : و اكر ( 15 - 15 ) - ف : بركردن خناقى افتذ