مقدمه الحمد للّه ربّ العالمين و الصلاة على محمد و آله اجمعين . و بعد چنين گويد : خاك پاى اهل ذوق و حال و بندهء ارباب دانش و كمال ، محمد رفيع الحسينى الطباطبائى خادم العلماء المدعوبه نظام العلماء ، در سال 1301 هجرى [ قمرى ] ، كه به فضل ملك منّان سفر خيريّت اثر خراسان و توفيق عتبه « 1 » بوسى آستان قدس نشان حضرت رضا - روحى فداه - ميسّر شد ، بين راه ، در اغلب مراحل و منازل ، با حال خود فارغ و آسوده ، و از برخى خيالات بىمعنى دنيا آزاده بودم . در حالت « سير » و « سفر » و عالم « فكرت » و « نظر » ، گاهى به اقتضاى حال ، برخى مطالب به نظر آمد كه ثبت آنها مىتوانست نوعى تذكرهء « حالات » و « خيالات » اين سفر خيريّت اثر باشد ؛ و تذكّر آن به جهت آيندگان مايهء مزيد شوق به زيارت آن آستان ملك پاسبان دور مذاكره‌اش براى خودم « لذّتى » و « حظّى » و « وجد « 2 » ى » حاصل بود ، كه گفته‌اند : « وصف العيش نصف العيش » . لهذا بعضى از آنها را كه در نظر داشت ، براى يادگارى « دوستان با حقيقت » و تحفهء حضرت « ياران ستوده خصلت » در اين نسخه مختصرا جمع كرد . اگر پسند طبع آقايان « ديرپسند » نباشد ، عفو فرمايند و معذورم دارند ، كه مقصود يادگارى و شرح‌حال است ، نه اظهار « سخن‌دانى » و « كمال » .

--> ( 1 ) . عتبه ( atabe ) ، آستانهء در ، چوب پايين در كه پاى بر آن نهند . ( 2 ) . وجد ( vajd ) ، ذوق ، شوخى بسيار .