عايد كيسه « شريف » مىشود . خلاصه ، بعد از طى 2 فرسخ راه ، به موضعى ديگر رسيديم ، كه آثار مسجدى در آن‌جا بود . مذكور نمودند كه همين مكان ، در ازمنهء سابقه ، حدّ « عمره مفرده » بود ، كه اكنون متروك گشته [ است ] . [ وادى فاطمه ] نصف شب به جايى كه موسوم به « وادى فاطمه » بود ، رسيده ، نزول كرديم . اتفاقا در حين ورود يكى از دزدان عرب كه درپى فرصت بود ، در وقت شب ، از سر « حاجى عبد العلى تاجر اردبيلى » زده ، آن بيچاره را مدهوش انداخته ، 150 تومان وجه نقد كه در كيسه داشت ، برده بود ؛ و غير از اين هم از « زاد راحله » حجاج در همين منزل زياد به غارت بردند . در اين وادى ، چشمه شيرين صافى است . در وقت بيرون آمدن زياد گرم [ است ] و بعضى از كمى جريان ، سرد مىشود . بيشتر از يك سنگ آب دارد . در سر آن چشمه ، نخلستانى و چند خانهء اعرابى هست . بعض ما يحتاج [ را ] اعراب ، از قبيل « گوشت » و « نان » گذاشته ، به فروش مىرسانند . گوشت فروختنى اين منازل ، اغلب « گوشت شتر » مىشود . گوشت « گوسفند » كم ديده شد . از « مكه معظمه » تا اين منزل 4 ساعت راه است . بيست و پنجم ذى حجة الحرام 96 [ 12 ه . ق . ] از اين منزل ، 4 ساعت از روز رفته ، قافله حركت كرد . تمامى روز را تا دو ساعت به صبح مانده ، رانده ، در ثلث آخر شب ، در سر چاهى توقف شد . قطع‌نظر از آن‌كه ما بين اين دو منزل خيلى مسافت داشت ، نصف راه در سنگلاخى هم راه را گم كرده ، بيراههء زياد رفتيم . بالاخره ، شترها از رفتار بازمانده ، در سر چند چاهى كه پر سنگلاخى بود ، فرود آمديم . اين چاه را « بئر التفله » گويند . چنان مشهور است كه « حضرت رسول » - صلّى اللّه عليه و آله - در يكى از « اسفار » خود آب دهن مبارك خود را به يكى از اين چاهها انداخته ، كه آنها عبارت از سه چاه است . اولى كه از دو چاه ديگر وسيع‌تر و عميق‌تر است ، « بئر الدالى » گويند . 20 ذرع قطر و