بوديم و خانه پر بود از اهل بيت خود . پس حضرت فرمودند : از ما نيست كسى كه خوب نكند مصاحبت مصاحب خود را و مرافقت و ممالحت « 1 » رفيق خود را ، يعنى هم‌خورى و حق نمك ممالح خود را و خوشى آن كسى راست كه با او خوش خلقى كند . و نيز فرمودند كه : اگر رفيق خواهى ، با كسى رفاقت كن كه مثل تو باشد ؛ و با كسى مرافقت منماى كه كفيل اخراجات تو باشد ، كه آن « مذلّت مؤمن » است . و نيز در كتاب مذكور روايت شده است از « شهاب » كه به « حضرت ابى عبد اللّه » - عليه السّلام - عرض كرد : مصاحبت مىكنم در راه « مكه » با كسانى كه مىتوانم توسعه كنم با بسط يدى « 2 » كه مراست . حضرت به او فرمودند : اين عمل را ترك كن ، كه اگر تو « بسط يد » نمائى ؛ و ايشان نيز وسعت نمايند پس ظلم كرده [ اى ] برايشان ، و اگر تو « بسط يد » نمائى و ايشان امساك كنند ايشان را خوار كرده [ اى ] ، صحابت و رفاقت كن با همپايان و امثال خود . و نيز در « مكارم الاخلاق » از « ابى عبد اللّه » - عليه السلام - روايت شده ، كه آن حضرت فرمودند : از مروّت نيست كسى كه خبر دهد از چيزهائى كه از « خير » و « شر » در سفر ديده است . و در احاديث منع فرموده‌اند از سفر كردن تنها و خوردن تنها و منفردا در بيابان‌ها راه رفتن و توشهء خود را مختص به نفس خود نمودن ، بلكه بايد با جمعيّت مسافرت كرد . مطلب دويم . در بيان اوقاتى است كه در « شرع مطهّر » از براى « سفر » مقرّر شده است . از احاديثى كه در كتب « محدثين » مسطور است ، چنان مستفاد مىشود كه مسافرت در روز « شنبه » و « سه‌شنبه » و « پنج‌شنبه » ممدوح است ؛ و در مابقى ايّام ، على الخصوص در روز « دوشنبه » و « جمعه » مذموم است . از جمله احاديثى كه در اين باب وارد شده ، حديثى است كه در « مكارم الاخلاق » از « ابى عبد اللّه » - عليه السلام - روايت شده كه : هركه روز شنبه ارادهء سفر كند ، البته

--> ( 1 ) . بر يكديگر اعتماد كردن ، نان و نمك خوردن ، هم سفره بودن . ( 2 ) . سخاوت ، گشادگى دست .