242 ر 10 - محمد بن الحنفيه ابو القاسم محمد بن على بن ابى طالب دو سال پيش از مرگ عمر بن الخطاب ( 21 ه . ق . ) متولد شد و وفاتش در 81 ه . ق . است . حنفيه لقب مادر او « خوله » بنت « جعفر بن قيس » است . بعد از شهادت على ( ع ) مانند ساير « بنى هاشم » گوشه‌گير و منزوى بود . پس از يزيد بن معاويه ، مختار بن ابى عبيده او را امام خواند و به نام او بر عراق مستولى گرديد . پس از كشته شدن عبد اللّه بن زبير به دمشق شد و چون از شام بازگشت در طائف اقامت گزيد و هم بدانجا درگذشت . فرقهء كيسانيه او را امام خويش دانند . 242 ر 17 - حنفى - حنفيه يا احناف يكى از مذاهب چهارگانهء اهل سنت است كه از ابو حنيفه پيروى مىكنند . اين مذهب به وسيلهء دو تن از اصحاب ابو حنيفه ، محمد بن حسن شيبانى متوفى 189 ه . ق . و ابو يوسف 113 تا 182 ه . ق . ) رواج يافت . اين مذهب در بلاد خراسان ، ماوراء النهر ، سند و هند رواج بسيار داشت و مذهب رسمى دولت عثمانى بود . 242 ر 17 - زيدى - زيديه فرقه‌اى از شيعه كه بعد از امام زين العابدين ، پسرش « زيد بن على » را امام مىدانند . « شهرستانى » در ملل و نحل مىنويسد : زيديه معتقد بودند كه امام بايد از اولاد فاطمه ( س ) باشد خواه از نسل امام حسن باشد يا امام حسين . از امامهاى زيديه دو نفر قابل ذكرند يكى « حسن بن زيد » معروف به « داعى كبير » كه مؤسس دولت علويان طبرستان است و ديگرى « قاسم رسى Rassi » متوفى 246 ه . ق . كه خود و جانشينانش اصول عقايد يگانهء مذهب زيدى موجود را تدوين كردند و مذهب آنها مذهب رسمى يمن است . 243 ر 23 - طايفهء بابيه پيروان ميرزا سيد على محمد شيرازى ( 1266 - 1225 ه . ق . ) مشهور به « باب » كه او را در آغاز ظهور دعوتش « باب امام » و در اواخر ، به موجب دعاوى خود او « مهدى موعود » و « نقطهء اولى » مىشمردند . اول كسى كه سيد على محمد را به اين عنوان شناخت ملا حسين بشرويه بود كه بابيه او را « اول من آمن » و باب او را « باب الباب » لقب دادند .