قصيدهء فارسى بر سنگهاى گور در حياط بهاء الدين كه گورگاه جمعى بوده است ، ديواركى ساخته‌اند به ارتفاع قريب به دو متر . بر بدنهء اين ديوارك چهار لوحهء سنگى قبر بطور عمودى نصب است . بر سطح ديگر ديوارك يعنى به محاذات لوحه‌هاى نام صاحبان قبور ، چهار لوحهء سنگى ديگر هست . ( بچينى يا عربى ) . همهء منقورات سنگها به خط نسخ چينىوار است . متاسفانه عكسى كه در نامناسب بودن هوا ازين سنگها گرفتم روشن نيست . براى نشان دادن خطوط در چاپ ، ناچار از آن شدم كه با بىمهارتى خود اثر نقشها را با مركب سياه‌تر كنم تا خوانندگان بتوانند چيزى از شكل لوحه‌ها دريابند . آنچه توانسته‌ام از منقورات كتابه‌ها بخوانم چنين است : ( 1 ) امير شمس الدين نيكپى بن شيخ الاعز الاجل الكبير موفق الخيرات معدن الجود و البركات خواجه بدرالدولة والدين القزوينى ( بىنقطه است و محتمل است قزوينى باشد ) و كان ذلك فى . . . ذى حجة سنة تسع و سبعمائة . لوحهء چينى سمت ديگر قبر را آقاى زينگ خواند و گفت درين‌جا نوشته‌اند كه او مهردار و ديلماج بوده است .